Myśli nieuczesane (wydanie poprawione)

Książka, którą każdy świadomy człowiek powinien przeczytać każdego wieczora, zanim zapadnie w sen, oferuje skondensowaną mądrość stanowiącą wyzwanie dla umysłu. Umberto Eco też doceniał tę formę literatury. Lec, wykorzystując styl dawnych maksym, błyskotliwie posługiwał się humorem, ironią i trafnymi skrótami myślowymi. Jego przenikliwe spostrzeżenia dotyczące dewiacji współczesnych czasów wnikliwie oddają współczesne problemy, jednocześnie odnosząc się do szerokiego kontekstu kultury europejskiej. Był wirtuozem paradoksu oraz bezlitosnym krytykiem myślowych fałszywek i frazesów, które często służą totalitarnym reżimom, dławiąc ludzką wolność i indywidualność. Choć jego aforyzmy mogły być postrzegane jako reakcja na absurdy PRL-owskiej rzeczywistości, mają one ponadczasowy charakter i ciągłą aktualność: „Nie poznaję tych ludzi. Na barykadach byli wyżsi.” – to jeden z wielu przykładów. W „Myślach nieuczesanych” Lec kontynuuje i rozwija tradycję ostrych żartów o gorzkim podtekście oraz intelektualnej gry, w której jego mistrzostwo w zwięzłości i głębokości dorównuje, a bywa że przewyższa, takie sławy jak wiedeński aforysta Karl Kraus. Profesor Leszek Kołakowski, w tekście upamiętniającym Leca, pisał o jego zdolności do ożywienia świadomości poprzez demaskowanie banałów, przywracając sztuce aforystyki utraconą już nieco godność. „Myśli nieuczesane” doceniono na całym świecie, tłumacząc na wiele języków i włączając do renomowanych zbiorów, stając się ulubionym źródłem refleksji dla artystów, intelektualistów i polityków.