Myśl-iki z kapelusza

W opisywanym tomiku poezji, jak zawsze, pojawia się niezachwiana miłość do natury i wiara w jej wiecznotrwałe wartości, które nawiązują do boskiej energii i twórczego zamysłu Stwórcy. Często człowiek nie dostrzega piękna oraz harmonii, które określają jego godność. Przeżycia związane z promieniami słońca, lśniącymi falami morskimi czy majestatem górskich szczytów są wyrazem nie tylko podziwu, lecz również troski o przyszłość tych niezmiennych, lecz często zanikających zjawisk. W tomiku można odnaleźć poruszające obrazy dotyczące ryb, papierowych motyli oraz apokaliptycznej wizji człowieka, który z własnej woli zmienia się w okrutny popiół. Poeta pisze, że to jedyny znak, jaki pozostawi po sobie ludzkość w zakątkach mlecznej drogi. Używa pięknych i niezwykłych metafor, które, choć proste, potrafią głęboko poruszyć i wzbudzić refleksję. Z wdziękiem i dyskrecją przywołuje uczucia serca oraz duszy z najwcześniejszych lat. Pojawia się tam prawdziwe ciepło, które warto zachować blisko i delektować się każdym jego fragmentem, bowiem słowa poety, nawiązując do chrześcijańskich przekazów, nabierają szczególnego znaczenia.