Mój fikcyjny chłopak

Mój fikcyjny chłopak jest moją pierwszą stycznością z twórczością Agaty Gładysz. Słyszałam wiele pozytywów na temat poprzednich książek autorki, z tego względu bardzo ucieszyłam się na możliwość zapoznania się z jej najnowszą książką, niestety jednak równie mocno się na niej zawiodłam.

Ale zaczynając od początku muszę docenić fabułę. Sam pomysł był rewelacyjny, coś oryginalnego, co dość trudno znaleźć na rynku. Sama historia stara się przekazać wiele wartości - promować czytelnictwo, bycie naturalnym, zaakceptowanie siebie, brak prób zmian na siłę dla kogoś innego, a także przesłanie, że czasem warto oderwać się od fikcji i rozejrzeć po otaczającym nas świecie, ponieważ może się w nim kryć znacznie więcej nić się spodziewamy.

Sam styl pisania autorki jest dość lekki, choć często przypominał tekst pisany na szybko w notatniku lub w wiadomości do kogoś, co uważam niekoniecznie jest dobre dla książki - mam tu na myśli przykładowo zdania w nawiasach, które bez problemu można było zapisać po przecinku lub często całkiem usunąć. Natomiast to co najbardziej mnie zawiodło to ilość błędów i brak logiki które znalazłam w tekście. Miałam wrażenie jakbym czytała tekst jeszcze przed jakąkolwiek korektą.

O ile bardzo doceniam próby przekazania różnych wartości, nie spodobał mi się sposób robienia tego. Miałam wrażenie jakbyśmy popadali ze skrajności w skrajność. Czułam się przez to niekomfortowo czytając te fragmenty.

Oliwia zachowywała się jakby miała 7 lat, a nie 17, co było bardzo męczące. Zayn był jednym z bardziej toksycznych i narcystycznych bohaterów z jakimi miałam okazję się spotkać w książkach. Nawet nie zdajecie sobie sprawy jak trudno było mi czytać rozdziały z jego perspektywy. Wes, który przez większość książki był pokazywany jako zakochany w głównej bohaterce niemal ideał, w końcowych rozdziałach zachowywał się w tak specyficzny sposób, że tylko miałam nadzieję, że nie zobaczę już żadnego rozdziału z jego perspektywy.

Mimo bardzo ciekawego pomysłu na książkę, wykonanie pozostawia naprawdę wiele do życzenia. Z tego powodu niestety nie będę was szczególnie zachęcać do sięgnięcia po ten tytuł.

Książka skusiła mnie swoim opisem bo jako wielka miłośniczka książek po prostu nie mogłam przejść obojętnie obok tytułu, który mnie tak zafascynował bo nie wiem czy istnieje chociaż jeden czytelnik który nie wyobrażał sobie,że jego ulubiony bohater staje się prawdziwą osobą.

Książka oczywiście jest kierowana do młodzieży i to czuć na każdej stronie tej książki ale przy tym była genialną rozrywką. Olivia to ciekawa postać,która wręcz popadła w obsesję na punkcie swojej ukochanej serii co świetnie przedstawiła autorka na kartach tej powieści.

Zayn niestety mnie strasznie irytował ale domyślam się ,że taki był cel Agaty za to Wes ma moje serce bo był w tym bardzo naturalny i po prostu kochany. Świetnie wykreowany bohater i ogólnie podobała mi się relacja między nim a Olivią ,gdy tej wreszcie spadły klapki z oczu.

To historia lekka momentami bardzo zabawna czy wręcz absurdalna ale to jak dla mnie typowe mankamenty tego gatunku. Bardzo polubiłam się z piórem tej autorki bo było niezwykle lekkie i bardzo szybko czytało się tę książkę.

Bardziej polecała bym ją dla młodzieży bo jednak ma w sobie takie typie nastoletnie zachowania ale myślę ,że dorosłym którzy lubią ten gatunek też przypadnie do gustu. Świetnie wypadłaby ta książka w formie filmu bo ma sporo momentów,które na dużym ekranie wypadłby genialnie.

Są książki, które czyta się dla fabuły. Są takie, które czyta się dla emocji. I są też takie, które czyta się trochę dla siebie samej. „Mój fikcyjny chłopak” zdecydowanie należy do tej trzeciej kategorii. Bo przyznajmy to uczciwie - każda książkara choć raz pomyślała: a co, gdyby on naprawdę istniał? Gdyby wyszedł spomiędzy kartek, stanął w drzwiach pokoju i spojrzał dokładnie tak, jak w opisie w trzecim rozdziale. Olivia też o tym marzyła. I los postanowił zrobić jej psikusa, spełniając to życzenie aż za bardzo. Ta historia zaczyna się niepozornie: zwyczajna dziewczyna, trochę cicha i żyjąca w cieniu, szkolna codzienność, książki zamiast imprez i fikcyjny crush, który miał zostać fikcyjny. A potem granica między wyobraźnią a rzeczywistością zaczyna się rozmazywać. I nagle to, co miało być spełnieniem marzeń, okazuje się skomplikowane. Niewygodne. Momentami bolesne.
Największą siłą tej powieści jest to, że pod cukierkowym pomysłem kryje się coś więcej. To nie jest tylko historia „wow, chłopak z książki ożył”. To opowieść o różnicy między zauroczeniem a prawdziwym uczuciem, o tym, jak łatwo zakochać się w wyobrażeniu i jak trudno zaakceptować rzeczywistość, która nie chce się do niego dopasować. Olivia momentami irytuje, momentami wzrusza, ale przede wszystkim jest bardzo ludzka. Popełnia błędy. Gubi się. Uczy się na własnej skórze. Styl autorki jest lekki, przyjemny i niesamowicie „czytający się”. To jedna z tych książek, przy których mówisz sobie „jeszcze jeden rozdział”, a potem orientujesz się, że jest druga w nocy. Są tu sceny zabawne, są romantyczne momenty, ale są też takie, które zostają w głowie dłużej, niż by się wydawało po young adultowej okładce. Ogromnym plusem jest też morał, który nie wali czytelnika po głowie, a raczej delikatnie puka: uważaj, za czym gonisz. Czasem to, co wydaje się idealne w książce, w prawdziwym życiu zupełnie by się nie sprawdziło. A czasem największy skarb siedzi tuż obok, tylko nie ma idealnie wykreowanego wizerunku.

Czy to książka bez wad? Nie. Czy spodoba się każdemu? Też nie. Ale jeśli masz ochotę na ciepłą, lekką historię, która jednocześnie potrafi zaskoczyć refleksją, to „Mój fikcyjny chłopak” może być dokładnie tym, czego potrzebujesz. Idealna na jeden wieczór, pod kocem, z herbatą i małym uśmiechem pod nosem. Świetnie się sprawdza na rozluźnienie umysłu po ciężkim dniu. Tylko jedno ostrzeżenie: po lekturze możesz spojrzeć na swoich książkowych crushów… trochę inaczej. 📚💫