Modlitwa kontemplacyjna

Po opublikowaniu "Modlitwy kontemplacyjnej", Thomas Merton wybrał się na swoją ostatnią wyprawę do Azji, podczas której zginął tragicznie, uczestnicząc w międzynarodowym spotkaniu przedstawicieli religii chrześcijańskiej oraz wschodnich. Ta książka o modlitwie stała się jego swoistym testamentem. Merton, jako jeden z czołowych pisarzy XX wieku, był znany z ogromnej szczerości w odsłanianiu swoich duchowych przeżyć, w tym wyzwań i zakrętów życiowych. Jego podróże duchowe były głęboko zakorzenione w modlitwie, stanowiącej fundament jego życia wewnętrznego. Analizował iluzje i pozory, które często wychodzą na jaw w czasie modlitwy, wskazując, że prawdziwe spotkanie z Bogiem wymaga przejścia przez doświadczenie trwogi. Merton postuluje, że poczucie "trwogi", "nicości" i "nocy" ujawniają ludzką niewierność wobec prawdy życia, której nie da się odpokutować bez łaski. Zauważa, że przyjęcie sakramentów, nawet z dobrą dyspozycją, nie zawsze uwalnia od tego stanu, jeśli nadal trzymamy się iluzji oddzielnego "ja" próbującego opierać się Bogu. Przezwyciężenie tej "trwogi" umożliwia otwarcie się na miłość Boga, bez czego życie duchowe pozostaje ograniczone do troski o psychiczne bezpieczeństwo i duchowy komfort. "Najważniejsza potrzeba naszych czasów" według Mertona to "wewnętrzna prawda ożywiana duchowo kontemplacji", co oznacza życie skoncentrowane na kontemplacji i konfrontację z naszą rzeczywistą kondycją duchową w obliczu wielkiej prawdy i miłości Boga. Thomas Merton (1915-1968) był amerykańskim trapistą, mistykiem i pisarzem, który z pasją eksplorował filozofie Wschodu i współpracował z przedstawicielami innych religii. Wśród jego licznych dzieł znajdują się m.in. "Ślub konwersacji", "Posiew kontemplacji", "Mój spór z gestapo" i "Siedmiopiętrowa góra", należąca do klasyki literatury duchowej.