Mińskie Getto. Świadectwo oporu

Książka, o której opowiadam, odegrała niezwykle istotną rolę w moim życiu. Nie wynika to jedynie z jej walorów literackich, choć jest napisana z wielką wrażliwością i precyzją. Jest to jednak przede wszystkim cenny dokument epoki Zagłady, który ukazuje zarówno zbiorową, jak i indywidualną odwagę oraz bohaterstwo, jakie utrwalił mój ojciec, czerpiąc z pamięci własnej i innych.Powodów, dla których ta książka stała się dla mnie tak ważna, jest wiele, ale najważniejszy z nich jest związany z postacią mojego ojca. Był człowiekiem, który niechętnie mówił o swoich zasługach; jego konspiracyjny pseudonim „Skromny” oddawał to doskonale. Wolał pozostawać w cieniu, niechętnie ujawniając swoją historię, myśli czy osiągnięcia. Dzięki świadectwom innych dowiedzieliśmy się, że był kluczową postacią w ruchu oporu w getcie, chociaż zawsze akcentował rolę całej grupy, do której należał.Od pierwszego zetknięcia się z tą książką, gdy miałem tylko kilkanaście lat, stała się dla mnie szczególnie istotna z jeszcze jednego powodu. Dorastałem w atmosferze przesiąkniętej antysemityzmem, gdzie uprzedzenia i wrogość kierowane w stronę Żydów były na porządku dziennym. W miarę jak rosłem, słyszałem wiele pogardliwych słów i żartów, które były częścią ówczesnej rzeczywistości. Książka mojego ojca dała mi siłę, by skutecznie przeciwstawiać się takim sądom, broniąc nie tylko własnej wartości, ale także wartości całego narodu żydowskiego przed narosłymi stereotypami dotyczącymi ich rzekomej bezradności czy tchórzostwa.Tak brzmi fragment wstępu autorstwa Aleksandra Smolara, który towarzyszy tej ważnej publikacji.