Miłość węzłem bytu w nicości

To krytyczne opracowanie eseju Józefa Tretiaka "O dramacie staroindyjskim" nie skupia się na ukazywaniu jego wad. Po prawie półtora wieku od jego stworzenia oraz dziesiątkach lat intensywnych badań nad teatrem staroindyjskim w Indiach i na całym świecie, łatwo byłoby wskazać na jego liczne niedoskonałości, przestarzałość, czy braki w wiedzy autora. Jednak istotniejsze było ponowne odczytanie i analiza tekstu, podobne do działań archeologa, który w artefakcie dostrzega ślady minionych czasów, które nigdy nie są bezwartościowe.Badanie historii nauk humanistycznych zwraca uwagę na prawo perspektywy, które pozwala na konkretne ujęcie danego tematu, jak np. natury i charakteru dramatu staroindyjskiego przez Józefa Tretiaka, polskiego badacza z przełomu XIX i XX wieku. W jego czasach umożliwiło to zrozumienie zjawiska oddalonego historycznie i kulturowo, a we współczesnym kontekście ujawniło pełną metodologię głębokiego zrozumienia, jak to określił Michel Foucault. Archeologia nauki przypomina nam o historyczności badań humanistycznych, metodologicznym i hermeneutycznym filtrze, przez który postrzegamy badany temat, co stanowi jej istotną wartość.