Mile High

Liz Tomforde stworzyła powieść wobec której nie można przejść obojętnie. “Mile high” zawiera w sobie wszystko, czego potrzeba aby nazwać romans idealnym.

Książka opowiada o losach Stevie i Evana, zakompleksionej stewardesie i hokeiście drużyny z Chicago, o niezbyt pochlebnej opinii. Bohaterowie poznają się na pokładzie samolotu, gdyż Stevie pracuje dla firmy lotniczej obsługującej wszystkie loty drużyny Chicago Raptors. Evan w mediach opisywany jest jako agresywny, zarozumiały zawodnik, który z każdego meczu wychodzi z inną kobietą zawieszoną na ramieniu. To sprawia, że Stevie nie ma najmniejszego zamiaru wchodzić z nim w dłuższe interakcje, ale przez swój zawód nie może całkowicie uniknąć z nim kontaktu. Podczas pierwszego spotkania dochodzi między nimi do zgrzytów, a Evan w dość niegrzeczny sposób daje jej znać, że pracuje dla niego i ma być na każde jego zawołanie. Stevie oczywiście aby nie stracić pracy musi spełniać jego zachcianki, jednak robi to z wielką niechęcią, która nie uchodzi uwadze Evana. Kilka nieoczekiwanych spotkań głównych bohaterów podczas meczów wyjazdowych drużyny sprawia, że mają oni okazję poznać się trochę bliżej. Właśnie wtedy okazuje się, że nie wszystko wygląda tak jak Stevie myślała.

Evan nie jest bohaterem, którego polubiłam od pierwszych stron, ale wystarczyło zaledwie kilka rozdziałów, żeby poznać jego prawdziwe oblicze. Pod postacią zarozumiałego hokeisty kryje się bowiem mężczyzna uczuciowy, wrażliwy i niesamowicie przywiązany do swojego najlepszego przyjaciela i jego rodziny, a szczególnie malutkiej córeczki. Stevie natomiast od początku jest typem osoby, której nie da się nie lubić. Szczera, realna, urocza, miła, uczuciowa, ale również bardzo zakompleksiona na punkcie swojej wagi. W powieści nie brakuje wielu odniesień do tego, że bohaterka nie wygląda jak modelka, że nie mieści się w ubrania szczuplejszych koleżanek po fachu i, że jej krągłości sprawiają jej wieczny ból głowy. I w tym momencie wchodzi Evan i udowadnia jej, że jest doskonała dokładnie taka jaka jest. To jak bohater podchodzi do niskiej samooceny Stevie sprawia, że jeszcze bardziej można się w nim zakochać. Pokazuje jej jak pokochać swoje własne ciało, nieustannie rzuca komplementami w jej stronę, a także nie próbuje na siłę jej zmieniać.

Bardzo podoba mi się, że dostajemy tutaj historię o bohaterach dojrzałych, którzy wiedzą czego chcą w życiu, potrafią o to walczyć i nie podejmują nieracjonalnych decyzji. Autorka stworzyła dwie niesamowicie rzeczywiste postacie, którym aż chce się kibicować. Także postacie drugoplanowe takie jak Eli, najlepszy przyjaciel Evana, jego żona Logan, druga stewardesa drużyny Indy i brat Stevie Ryan zostały napisane świetnie, ich obecność była idealnie wyważona, pojawiali się wtedy kiedy fabuła na to pozwalała, a wątki z nimi nie były prowadzone na siłę. To jak szczerze bohaterowie potrafią się ze sobą komunikować również zasługuje na wyróżnienie. Podoba mi sie, że nie ma tutaj zbędnych tajemnic, nieporozumień i nadmiernego przeciągania fabuły, gdy bohaterowie nie potrafią ze sobą szczerze porozmawiać. Zamiast tego dostajemy historię z mnóstwem trudnych tematów takich jak samoakceptacja, odrzucenie, porzucenie przez rodzinę i niespełnienie rodzinnych oczekiwań.

Jeśli chodzi o romans, to został napisany powtórzę: idealnie. Między głównymi bohaterami jest tyle chemii, że nie wiem jak ona w ogóle zmieściła się na kartkach papieru. Uwielbiam jak rozwija się relacja Evana i Stevie oraz to, że bohater musiał nieco powalczyć o swoją szansę. Nic tutaj nie dzieję się na siłę, ale nie ma też uczucia nadmiernego przedłużania. Każda ich interakcja ma jak największy sens fabularny, a wszystkie rozmowy czy te szczere, czy te o podtekście romantycznym są przepięknie napisane. Podoba mi się również wyważenie, które zastosowała autorka. Dostajemy świetny balans między romantycznymi scenami, szczerymi wyznaniami i prowadzeniem akcji, gdzie ani przez moment nie można odczuć, że któryś wątek przyćmiewa inny.

Z drobnych mankamentów, muszę przyznać, że miałam nadzieję, że powieść będzie obfitowała w bardziej sportowy klimat. Przydałoby się trochę więcej hokejowego żargonu, opisu rozgrywek, interakcji między zawodnikami, a tak naprawdę dostajemy tego całkiem mało. Oczywiście w kontekście całej historii nie uważam tego za odbierające mi radość z czytania powieści, ale miałam odnośnie tego tematu trochę inne oczekiwania. Może w kolejnych powieściach dostaniemy troszkę więcej sportu?

Niemniej jednak, dla mnie to jest jedna z najlepszych powieści romantycznych, które czytałam w ostatnich latach. Wiem, że historia Evana i Stevie zostanie ze mną na długo i nawet po przeczytaniu takiej kosmicznie długiej książki już odczuwam za nimi tęsknotę. “Mile high” zajmie szczególne miejsce w moim sercu i z pewnością jak najszybciej zajmę się przeczytaniem kolejnych tomów z serii “Windy City”.

„Mile High” autorstwa Liz Tomforde to pełna emocji, humoru i chemii opowieść, która idealnie wpisuje się w nurt współczesnych romansów sportowych. Autorka w umiejętny sposób łączy lekkość i zabawne dialogi z głębszymi tematami, takimi jak samoakceptacja, trauma i radzenie sobie z własnymi słabościami. Główni bohaterowie - Zanders, gwiazda hokeja o reputacji playboya, i Stevie, uparta i empatyczna stewardesa - tworzą duet, który od pierwszych stron przyciąga uwagę. Ich relacja rozwija się powoli, z typowym dla enemies to lovers napięciem, które z czasem przeradza się w pełną czułości i pasji więź.

To, co wyróżnia książkę, to realistyczne przedstawienie emocji i świetna dynamika między bohaterami. Zanders, mimo zewnętrznej pewności siebie, skrywa sporo bólu i lęków, a Stevie nie daje się zdominować - jest niezależna, szczera i ma charakter. Wspólne sceny są iskrzące, ale nie brakuje też momentów wzruszających i refleksyjnych. Tempo narracji jest dobrze wyważone - nie ma dłużyzn, a dialogi brzmią naturalnie.

Jedynym minusem może być przewidywalność niektórych wątków i schematyczność zakończenia, typowa dla tego gatunku. Mimo to „Mile High” to niezwykle przyjemna, ciepła historia o miłości, która uczy otwartości i zaufania. Książkę oceniam na 4/5 – to romantyczna, zabawna i emocjonalna lektura, idealna na leniwe wieczory.

Zanim sięgnęłam po Mile High, długo się wahałam – opinie były bardzo mieszane, a ja nie byłam pewna, czy to historia dla mnie 😅Ostatecznie jednak zdecydowałam się dać jej szansę i… nie żałuję. Choć początek książki nie porywa, wręcz wydawał mi się nieco nijaki, to z czasem fabuła się rozkręca, a relacja głównych bohaterów zaczyna przyciągać uwagę. Nie jest to może książka, która zostawia po sobie wielkie „wow”, ale potrafi wciągnąć i zapewnić miło spędzony czas 💖

Mamy tu bohaterkę, która zmaga się z dużym kompleksem na punkcie swojej wagi – i choć to ważny temat, to mam wrażenie, że został potraktowany dość powierzchownie, co było sporym minusem. Zamiast pokazania realnej drogi do samoakceptacji czy zdrowszego podejścia do siebie, dostajemy przekaz: “jedz burgery i piwo, a potem miej wyrzuty sumienia”. Bohater z kolei momentami irytuje, ale ma też swoje lepsze strony – szczególnie wtedy, gdy zaczyna dojrzewać i rozumieć, co naprawdę się liczy i robi to w naprawdę uroczy sposób 🥹

To, co jednak najbardziej zapamiętam z tej książki, to przekaz, że warto zawalczyć o siebie i swoje szczęście, nawet jeśli droga do tego nie jest prosta, to nie tylko zwykły romans, ale też bardzo wartościowa historia :)

Mile high to książka, która z początku bardzo mi się podobała i już po kilku pierwszych rozdziałach miałam spore oczekiwania co do tego co się zdarzy dalej. I co mogę powiedzieć? Zawiodłam się. O ile początek książki był świetny tak im dalej tym nudnej. Historia z każdym fragmentem stawała się coraz bardziej przewidywalna. Kolejnym minusem, w mojej opinii dość sporym, było za dużo opisów. Było wiele scen, które były zwyczajnie za długie przez nic niewnoszące do nich opisy. Spodziewałam się dość przewidywalnego zakończenia i oczywiście się nie myliłam, ale przyznaję, że podobało mi się to zakończenie, nawet jeśli nie było ono nawet w małym stopniu zaskakujące.

Dość szybko polubiłam Stivie. Myślę, że może być to spowodowane tym, że jesteśmy do siebie trochę podobne. Stivie po prostu chciała być dla kogoś pierwszym wyborem, jednak większość osób w jej otoczeniu nie traktowała jej w taki sposób, na jaki zasługiwała. Jej niepewność co do swojego wyglądu była moim zdaniem bardzo dobrze opisana.

Z początku nie byłam wielką fanką Zandersa, ale gdy poznałam jego prawdziwe oblicze natychmiast zmieniłam zdanie. Zanders jest miły, kochany i wspierający. A jego relacja z siostrzenicą, a w zasadzie to córką przyjaciela, mnie urzekła. No kto nie rozpłynąłby się (i nie był bliski płaczu ze śmiechu) nad grupą mężczyzn grających zawodowo w hokeja przebranych za księżniczki, tylko po to żeby sprawić przyjemność córce jednego z nich wyprawiając spóźnione Halloween?

Jak dla mnie nuta dramatyzmu w pewnym momencie książki mogłaby być usunięta, albo przynajmniej jakoś inaczej napisana. Bardzo nudziły mnie te sceny. Jednocześnie w żaden sposób nie przeżywałam tego wydarzenia, bo spodziewałam się jak ta historia się skończy.

Mimo, że książka nie była idealna, uważam że jest warta polecenia.