Miecz lata. Magnus Chase i bogowie Asgardu. Tom 1

Zamiast pisać trzy osobne recenzje, uznałam, że lepszym rozwiązaniem będzie omówienie całej serii Magnus Chase jako całości. Różnice między poszczególnymi tomami są bowiem niewielkie i sprowadzają się głównie do ciągłości fabularnej. Dwie pierwsze książki odebrałam jako solidne, choć raczej przeciętne lektury, które oceniłabym na około trzy i pół gwiazdki. Trzeci tom natomiast wyraźnie się wyróżnia i bez wahania zasługuje na ocenę bliską czterech i pół gwiazdki, stanowiąc znacznie lepsze i bardziej satysfakcjonujące zakończenie serii, niż początkowo się spodziewałam. Na plus zaliczam również cliffhangery kończące dwa pierwsze tomy, które są wyraźne, ale jednocześnie nieirytujące.
Rick Riordan od lat pozostaje jednym z najbardziej konsekwentnych autorów, jeśli chodzi o budowanie świata przedstawionego, rozwój postaci oraz charakterystyczny, humorystyczny styl narracji, co z pewnością wiedzą wszyscy, którzy mają za sobą cykl o Percym Jacksonie. Magnus Chase nie jest tu wyjątkiem. Autorce ponownie udało się udowodnić, że potrafi sprawić, iż poznawanie mitologii staje się czystą przyjemnością. Trudno było mi znaleźć w całej trylogii stronę, która nie wywołałaby uśmiechu, nawet w najbardziej dramatycznych momentach. Bohaterowie są na tyle barwni i sympatyczni, że bez trudu utrzymują uwagę czytelniczki, a sposób przedstawienia świata, a raczej jego twórcza modyfikacja, nie traci na oryginalności. U innych autorów humor mógłby wydawać się przesadzony, jednak u Riordana sprawdza się znakomicie i nie nuży.
Jak zawsze w jego książkach, widać solidne przygotowanie merytoryczne. Drzewo świata, dziewięć krain oraz liczne potwory i istoty mitologiczne zostały umiejętnie wplecione w fabułę, dzięki czemu czytelniczka może poznać mitologię nordycką w sposób przystępny, a jednocześnie dość szczegółowy. Szczerze mówiąc, uważam, że właśnie te serie są jednym z najlepszych sposobów na rozpoczęcie przygody z mitologią grecką, rzymską, a teraz także nordycką. Unowocześnienie realiów w żaden sposób nie odbiera historii uroku, podobnie jak miało to miejsce w przypadku bogów greckich i rzymskich.

Nie sposób jednak nie porównać tej serii do cyklu o Percym Jacksonie. I choć nie uznałabym wątków fabularnych w Magnusie Chase’u za złe czy nudne, to jednak nie osiągają one poziomu znanego z wcześniejszych książek autora. Być może wynika to z pewnych podobieństw konstrukcyjnych, które sprawiają, że historia momentami wydaje się nieco powtarzalna. Tempo narracji bywa również wolniejsze, niż bym sobie życzyła, zwłaszcza po lekturze wszystkich podserii związanych z Obozem Herosów. Mimo to, jeśli ktoś nie czytał wcześniej cykli greckich i rzymskich, jestem niemal pewna, że bez trudu odnajdzie w tej serii sporo przyjemności.
Bardzo miłym akcentem było powiązanie tej historii z Annabeth, a później także z Percym. Przez chwilę wyraźnie podniosło to poziom emocji i nostalgii. Z jednej strony miałam ochotę zobaczyć ich w większej roli, z drugiej jednak łatwo było przewidzieć, że mogliby przyćmić głównych bohaterów tej serii, co zaprzeczyłoby jej sensowi. Mimo wszystko ponowne spotkanie znanych postaci sprawiło mi dużą przyjemność.
Podsumowując, Magnus Chase to kolejna udana seria w dorobku Ricka Riordana. Szczególnie poleciłabym ją czytelniczkom i czytelnikom należącym do docelowej grupy wiekowej, a także tym, którzy jeszcze nie sięgnęli po Percy’ego Jacksona. Dla nich będzie to wciągająca, zabawna i zapadająca w pamięć przygoda z mitologią nordycką.