Metoda wodna

„Metoda wodna” to bez dwóch zdań jedna z tych rzadkich lektur, które wytrącają z równowagi dziwnym humorem i chaotycznym urokiem, pozostawiając czytelnika z pytaniem, czy śmieje się z książki, czy z samego życia. To była druga powieść Irvinga, napisana w wieku dwudziestu kilku lat, ale już czyta się ją jak dzieło starej duszy, która nauczyła się śmiać z wielkiego, pokręconego bałaganu życia — i śmiać się głośno.

Poznaj Freda Trumpera, mężczyznę, którego życie to nieustający korek pełen romantycznych wpadek, niedokończonych projektów i zagadkowych problemów medycznych. Jest studentem studiów podyplomowych z niedokończoną pracą magisterską na temat staronordyjskiego rękopisu, którego unikał przez lata, a jego życie miłosne to jak zepsuta płyta pominiętych połączeń i złych decyzji. Ach, i ma kłopoty z moczowodem, zmuszając go do czegoś, co nazywa się „metodą wodną” (w zasadzie dużo wody, mało postępów). I naturalnie wybiera to zamiast operacji, ponieważ wydaje się „prostsze”, albo może dlatego, że ma nadzieję, że wszystko inne cudownie się rozplącze, gdy będzie się nawadniał.

To, co sprawia, że ​​ta powieść jest niezapomniana, to fakt, że Irving nie traktuje życia Freda jak jakiejś wielkiej tragedii. Zamiast tego skupia się na absurdach — nieudanych związkach, bolesnych problemach z pęcherzem, monotonnych zmaganiach akademickich — i sprawia, że ​​stają się one bliższe. Fred jest postacią, której nie sposób nie kibicować, nawet jeśli nigdy nie chciałbyś być na jego miejscu. Jest sfrustrowany, a jednocześnie zabawnie oderwany od rzeczywistości, ale jakoś mu kibicujesz, mając nadzieję, że znajdzie wyjście z labiryntu, który sam stworzył.

Wyróżniającą się częścią powieści jest starożytna nordycka opowieść, którą Fred ma tłumaczyć na potrzeby swojej pracy dyplomowej, co sprawia wrażenie powieści w powieści. Ta epicka opowieść o bohaterach i potworach odzwierciedla życie samego Trumpera w zabawnie przesadny sposób. Nie walczy ze smokami, ale równie dobrze mógłby to robić, a Irving sprytnie wyznacza granicę między tym, co epickie, a tym, co zwyczajne. Poprzez nieśmiałą próbę Freda nawiązania kontaktu z jego pracą naukową, Irving wykonuje sztuczkę magiczną, zamieniając małe katastrofy życiowe w serię współczesnych mitów i zmieniając niezdarną podróż bohatera w coś niemal heroicznego.

Czasami „Metoda wodna” wydaje się niemal parodią samego siebie, a może to sposób Irvinga, by pozwolić nam zrozumieć żart. Humor tutaj nie jest jedynie sytuacyjny; jest osadzony w sposobie pisania Irvinga, od dziwnie czułego sposobu, w jaki opisuje potknięcia Freda, po beznamiętny sposób, w jaki pozwala nam zajrzeć do umysłu głównego bohatera. Historia jest pełna zwariowanych przygód i niepowodzeń, ale jest w niej stały, niemal filozoficzny podtekst, który każe nam zastanowić się, dlaczego traktujemy życie tak poważnie.

Jednak najbardziej podobało mi się to, że ta książka nie udaje, że ma wszystkie odpowiedzi. To nie jest książka, która próbuje przekonać cię, że wszystko będzie dobrze, jeśli podążysz pewną ścieżką. Zamiast tego, wydaje się bardziej, jakby Irving powiedział: „Słuchaj, życie jest chaotyczne, ludzie są absurdalni, a czasami wszystko, co możesz zrobić, to się śmiać”. Dokładnie to robisz — śmiejesz się i może trochę się wzdrygasz, ale w najlepszy możliwy sposób.