Metateatralność w dramaturgii Carla Goldoniego

Książka przedstawia gruntowne badanie metateatralności w dziełach Carla Goldoniego, które odzwierciedlają fundamentalne zmiany w komediowym teatrze włoskim oraz w historii XVIII-wiecznego teatru weneckiego. Autor analizuje kontekst działalności teatralnej Goldoniego, wyzwania stojące przed komediopisarzem, oraz relacje między autorem a aktorami. Szczegółowej analizie poddane zostały zachowane prologi i komplementy, tworzone przez Goldoniego na zamówienie aktorów. Książka omawia także konstrukcję teatru w teatrze oraz utwory parodystyczne i apologetyczne, które najczęściej dotyczą roli autora teatralnego. Pozostałe komedie ukazują XVIII-wieczną parodię świata scenicznych artystów.Dzięki tej pracy czytelnik uzyskuje szeroką wizję życia teatralnego we Włoszech, skupiając się głównie na Wenecji. Książka przedstawia nie tylko artystyczne, ale i społeczne oraz materialne uwarunkowania tego środowiska, jak również rywalizację między Goldonim a Chiarim i Gozzim, ambicje gwiazd zespołów aktorskich oraz ich starania o zdobycie sympatii publiczności.Książka poświęcona jest postaci Carla Goldoniego jako znaczącego reformatora włoskiego teatru XVIII wieku. Jako autor fars i scenariuszy dell'arte, Goldoni czerpał garściami z tej tradycji, wykorzystując postacie, techniki kompozycyjne i dramaturgiczne, które stały się elementami dawnych teatralnych tradycji. Jego relacje z widownią opierały się na sprawdzonych przez aktorów schematach, mających na celu podniesienie prestiżu zawodu. Ponadto, Goldoni wykorzystywał scenę jako platformę do przedstawienia swojej poetyki oraz polemiki z krytykami i rywalami, przemawiając do publiczności przez usta swoich postaci.Metateatralność w pracach Goldoniego objawia się w różnorodny sposób. Jego konstrukcje teatru w teatrze były inspirowane modelami strukturalnymi z repertuaru dell'arte z zachowaniem kluczowych elementów, takich jak symetria konstrukcji czy obecność wewnętrznych widzów. Częściej jednak twórca korzystał z innych form metateatralności, jak bezpośrednie zwracanie się do publiczności w prologach czy komplementach oraz eksploracja zagadnień teatralnych.