Mała Syrenka

Mała Syrenka mieszka w podwodnym królestwie ze swoim ojcem, królem morza, babcią i pięcioma starszymi siostrami. Kiedy syrenka kończy 15 lat, pozwala się jej wypłynąć na powierzchnię, by obserwować świat powyżej, a gdy siostry stają się wystarczająco dorosłe, jedna z nich co roku odwiedza powierzchnię. Kiedy nadchodzi kolej Małej Syrenki, wypływa ona na powierzchnię, widzi statek z przystojnym księciem i zakochuje się w nim z daleka. Aby zasłużyć na jego uczucie, musi dokonać kilku poświęceń.

Arielka ma jej język wycięty tak, że nie może mówić, jej ogon odcięty tak, że nigdy nie może dołączyć do swojej rodziny w morzu, a w zamian, ona daje nogi do chodzenia na lądzie, aby w końcu być z księciem, który zarobił jej miłość. Sprawy nie kończą się jednak szczęśliwie. Chodząc na nogach, które krwawią, jakby stale stąpała po uchu igielnym, nie mogąc jednocześnie wyjaśnić, co czuje lub i co myśli, i nie mogąc zdobyć miłości osoby, dla której poświęciła wszystko, Arielka jest skazana na samotną egzystencję…. Ale czy na zawsze?

Uwielbiam ten mroczny ton i surowe lekcje, które można wyciągnąć z oryginalnej wersji historii. To brutalnie szczera opowieść, która ostrzega ludzi, że czasami żadna ilość poświęceń czy ciężkiej pracy nie zagwarantuje, że coś okaże się takie, jak oczekujesz, a czasami poświęcamy nasz czas, uczucie i uwagę ludziom, którzy nie są godni żadnej z tych rzeczy; tracąc z oczu to co naprawdę się w życiu liczy. Sięganie po nierealistyczne ideały i i motywacja często prowadzi do autodestrukcji. Czego więc można się nauczyć z tragicznego upadku Arielki? Uczyń swoje cele realistycznymi i uważaj, komu oddajesz swoje serce! 

Jestem nieco zdumiona, że mogę dać jakiemukolwiek wydaniu Małej syrenki Hansa Christiana Andersena - baśni, co do której mam w najlepszym razie dwuznaczne uczucia - pełne pięć gwiazdek, ale byłam tak oczarowana wspaniałymi ilustracjami Sulamith Wülfing, że cztery gwiazdki po prostu nie wystarczył w mojej ocenie…. . Ta zdumiewająco piękna, ilustrowana książka  jest teraz jedną z moich ulubionych baśni Andersena, obok Królowej Śniegu i Dzikiego łabędzia. 

Sama narracja, przetłumaczona z niemieckiego wydania przez Petrę Michel, jest dość standardową opowieścią - w większości wierną oryginałowi, choć na szczęście usunięto mocno moralizatorskie zakończenie, w którym los Małej Syrenki zależy od zachowania napotkanych dzieci. Ale ilustracje - zarówno czarno-białe grafiki przeplatające się z tekstem, jak i całostronicowe kolorowe obrazy - są zapierające dech w piersiach, oddając dziką, fascynującą magię tej opowieści. Fantastyczna w temacie i bogata w dekoracyjne szczegóły sztuka Wülfinga jest pod wyraźnym wpływem zarówno celtyckiego, jak i norweskiego baśniowego swiata sięgającego nordyckich korzenii. Oszałamiający wizualnie tytuł, z pewnością spodoba się miłośnikom fantasy i sztuki baśniowej!

Uwaga: rodzice, którzy uważają, że nagość w książce dla dzieci jest nie do przyjęcia, powinni być świadomi, że Wülfing przedstawia Małą Syrenkę w całej jej nagiej okazałości, pokazując nawet (jak zauważył z oburzeniem jeden z recenzentów na Amazonie) jej sutki :D