Ludzie „Armenii" z dziejów podziemnej „Solidarności"

Czas mija nieubłaganie, a już 35 lat minęło od historycznych wyborów czerwcowych 1989 roku, które zasadniczo zmieniły sytuację w Polsce. Po zakończeniu tych wyborów, a dokładniej mówiąc po ich drugiej turze, struktury znane pod nazwą „Armenia” zostały rozwiązane. W efekcie z działaczy staliśmy się kombatantami. Nasza działalność w konspiracji, choć dla niektórych trwała przez siedem i pół roku, a historia „Armenii” liczy dokładnie siedem lat. Publikacja z biogramami członków „Armenii” powstała, by upamiętnić ich odwagę i zaangażowanie w tamtych trudnych czasach. Należy jednak podkreślić, że nie ujęto w niej wszystkich działaczy. Istnieje bowiem znacząca grupa osób, która pozostała nieopisanie, takich jak ci, którzy udostępniali swoje mieszkania na potrzeby konspiracyjnych spotkań, przechowywali sprzęt dla drukarni czy też przekazywali wiadomości łącznikom. Przykładem jest Stanisława Pauly, która została skazana na dwa lata więzienia za pomoc w audycji Radia „Solidarność”. Ludzie ci, z narażeniem siebie, dobrowolnie poświęcali swoje życie sprawie konspiracji. Ruch „Armenia” powstał w maju lub czerwcu 1982 roku. Byłem wtedy zaangażowany w organizację Terenowego Komitetu Oporu „Solidarność” razem z Wojtkiem Skowronem od grudnia 1981 oraz z Wandą Klinert od wiosny 1982 roku. Miałem również kontakt z ukrywającym się Zbyszkiem Bujakiem, który zaprosił mnie na spotkanie, proponując utworzenie i kierowanie strukturą techniczno-eksperckiego zaplecza RKW. Byliśmy przygotowani na długotrwałą działalność, a ja się zgodziłem, ponieważ nie mogłem odmówić tej propozycji. Tak rozpoczął się mój siedmioletni marsz z „Armenią”, która nazwę wzięła od pseudonimu „Andrzej Rudzki”, którego wówczas używałem.