Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Literatura, której nie ma
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Książka prezentuje zbiór esejów, które analizują przedstawienie homoseksualizmu męskiego w polskiej literaturze XX wieku. Autor, Wojciech Śmieja, bada zarówno prozę, jak i poezję, a także sposób odbioru literatury poruszającej temat homoseksualności. W swych rozważaniach autor przedstawia spójną wizję specyfiki polskiej "literatury homoseksualnej". W ramach teoretycznych autor rozważa m.in. status genologiczny tego pojęcia oraz periodyzację sposób przedstawiania homoseksualizmu. Zwraca uwagę na trudności w dopasowaniu polskiego kontekstu do "quasi"-uniwersalnych wzorców, takich jak przedemancypacja, emancypacja, a następnie postemancypacja. Śmieja odnosi się również do inspiracji twórczością Gombrowicza w literaturze homoseksualnej lat osiemdziesiątych, jak także do wpływu narodowych stereotypów i katolickiej religijności na sposób konstruowania homoseksualnej podmiotowości w literaturze pod koniec XX wieku. Analizy te opisują różnorodne zjawiska i trendy, jakie ukształtowały reprezentację homoseksualizmu w Polsce w tym okresie.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Książka prezentuje zbiór esejów, które analizują przedstawienie homoseksualizmu męskiego w polskiej literaturze XX wieku. Autor, Wojciech Śmieja, bada zarówno prozę, jak i poezję, a także sposób odbioru literatury poruszającej temat homoseksualności. W swych rozważaniach autor przedstawia spójną wizję specyfiki polskiej "literatury homoseksualnej". W ramach teoretycznych autor rozważa m.in. status genologiczny tego pojęcia oraz periodyzację sposób przedstawiania homoseksualizmu. Zwraca uwagę na trudności w dopasowaniu polskiego kontekstu do "quasi"-uniwersalnych wzorców, takich jak przedemancypacja, emancypacja, a następnie postemancypacja. Śmieja odnosi się również do inspiracji twórczością Gombrowicza w literaturze homoseksualnej lat osiemdziesiątych, jak także do wpływu narodowych stereotypów i katolickiej religijności na sposób konstruowania homoseksualnej podmiotowości w literaturze pod koniec XX wieku. Analizy te opisują różnorodne zjawiska i trendy, jakie ukształtowały reprezentację homoseksualizmu w Polsce w tym okresie.
