Legnica 13 v 1634 największe zwycięstwo saskiego

Cesarska artyleria szybko namierzyła saskie pozycje, co spowodowało znaczne straty i przekonało Arnima, że nie można zwlekać z atakiem na siły Colloredo. Fenden również opisywał skuteczne bombardowanie, które wprowadziło zamieszanie w szeregach przeciwnika, prowadząc nawet do ucieczki części taboru. Dam Vitzthum relacjonował, że sytuacja początkowo była trudna, a mało kto wierzył w sukces. W swoim przekazie do elektora saskiego wspominał o szczególnie mocno ostrzeliwanym prawym skrzydle Sasków. Arnim zdał sobie sprawę, że czas działa przeciwko niemu, więc mimo trudności postanowił zaatakować. Wykrzyknął: „Bóg jest naszą pomocą” i wysłał 300-osobowe oddziały jazdy z obu flanek jako pierwszą linię ataku, za nimi zaś po jednym regimencie z prawego i lewego skrzydła. Obie strony po wymianie ognia z bliskiej odległości ruszyły na siebie. Atak saskich sił został odrzucony, a ich jednostki cofały się z pola bitwy. Szybko zostały wsparte przez regimenty rezerw z pierwszej linii na obu flankach. Dodatkowe oddziały saskiej kawalerii włączyły się do walki, zastępując część zmęczonych wojsk i nacierając na cesarską kawalerię. Nowe posiłki odmieniły bieg bitwy na korzyść cesarza. Flanki były miejscem zmiennych starć, a inicjatywa wielokrotnie przechodziła z rąk do rąk. Michał Kosałka to student historii na Uniwersytecie Zielonogórskim, koncentrujący swoje badania na wojskowych i politycznych dziejach Śląska XVII wieku podczas wojny trzydziestoletniej. Bierze udział w konferencjach naukowych, łącząc perspektywę regionalną z szerszym europejskim kontekstem.