Laches. Charmides. Lyzis

Platon, żyjący w latach 427 p.n.e. do 347 p.n.e., był jednym z najważniejszych myślicieli starożytnej Grecji. Jako uczeń Sokratesa i założyciel Akademii, wprowadził koncepcje idealizmu i racjonalizmu, stanowiące fundamenty dla rozwoju filozofii. Jego dokonania obejmują 35 dialogów, z których wczesne dzieła, takie jak "Laches", "Charmides" i "Lyzys", zaliczają się do tzw. dialogów sokratycznych, koncentrujących się na kwestiach etycznych."Laches" to dialog eksplorujący temat odwagi i posiadający charakter majeutyczny. Termin "majeutyczny" pochodzi od greckiego słowa "majeutikos", oznaczającego "położniczy", co odwołuje się do metody Sokratesa, który w swoich rozmowach pomagał "wydobywać" wiedzę z rozmówców, nie posiadając jej samemu. "Laches" wprowadza czytelnika w grupę siedmiu dialogów granicznych, umiejscowionych pomiędzy "Gorgiaszem" a dialogami średnimi, takimi jak "Uczta", "Fedon" i "Państwo".Dialog "Charmides", z kolei, bada pojęcie umiarkowania i jest przykładem dialogu diegematycznego, w którym Sokrates pełni zarówno rolę narratora, jak i uczestnika rozmowy. W centrum dialogu znajduje się intrygująca teza, która sugeruje, że umiarkowanie to nie tylko wiedza o sobie, ale także forma samowiedzy, będąca raczej wiedzą o wiedzy niż czymś zewnętrznym."Lyzys", podobnie jak "Charmides", jest dialogiem diegematycznym, w którym Sokrates również występuje jako narrator i uczestnik. Tematem tego dzieła jest przyjaźń, a dialog charakteryzuje się majeutyczną strukturą. Wraz z wcześniejszymi dialogami uchodzi za jedno z wczesnych sokratycznych dzieł Platona, pełne paradoksów i filozoficznych poszukiwań.