Ktoś taki jak Ty

Skończyłam „Ktoś taki jak Ty. Tom 2” i mam w głowie taki lekki bałagan… serio. Z jednej strony chcę to wszystko poukładać, a z drugiej mam ochotę tylko powiedzieć: wow, co tu się właściwie wydarzyło 😅

Nie będę wracać do pierwszego tomu, ale jeśli ktoś czytał, to wie, jak się to skończyło. Ja po tej końcówce siedziałam jak wryta i naprawdę liczyłam na kontynuację z przytupem. I powiem tak… dostałam ją. Tylko nie w taki sposób, jakiego się spodziewałam.

Pierwsze rozdziały totalnie mnie rozbiły. Byłam skołowana, momentami wręcz zła na to, w jakim kierunku to idzie. A potem coś się przestawiło. Z tej frustracji zrobiła się ciekawość. I nagle złapałam się na tym, że przewracam strony szybciej niż powinnam, bo chcę wiedzieć, czy to wszystko naprawdę ma sens, czy autorka mnie tylko prowadzi za nos.

Patrick… no nie wiem, mam z nim problem i jednocześnie go rozumiem. To jest taki bohater, który niesie ze sobą ciężar przeszłości i to czuć w każdym jego ruchu. On niby funkcjonuje, niby podejmuje decyzje, ale cały czas ma się wrażenie, że coś w nim jest niedomknięte. I to było dobre. Autentyczne. Tylko że momentami jego zachowanie było tak dziwne, że aż mnie wybijało z rytmu czytania. Jakby był trochę obok wszystkiego.

Za to jego relacja z Luisiną… tutaj się dzieje dużo. Za dużo? Może trochę. Ona jest impulsywna, działa zanim pomyśli i to mnie momentami doprowadzało do szału. Serio. Czytałam i miałam ochotę powiedzieć: dziewczyno, zatrzymaj się na sekundę 😅 Ale potem przychodzi refleksja, że właśnie przez to ta historia żyje. Gdyby była spokojniejsza, bardziej poukładana, to pewnie nie byłoby tej całej intensywności.

I to jest coś, co mnie w tej książce zatrzymało. Emocje. One są trochę nierówne, czasem przesadzone, czasem aż za ciężkie, ale jednak działają. Widziałam ten strach, wyrzuty sumienia, tę walkę z samą sobą. I to, jak bardzo można się pogubić, kiedy chce się chronić innych, a jednocześnie wszystko się wali.

Podobało mi się też to tło społeczne, choć nie jest jakoś nachalne. Kontrast między postaciami jest wyraźny. Można mieć wszystko i być zimnym jak ściana, jak Regina. Można nie mieć prawie nic, a mimo to być bardziej „człowiekiem”. I to nie było podane wprost, tylko raczej wybrzmiewało gdzieś między scenami.

Końcówka… no dobrze, tutaj znowu wróciło to uczucie z pierwszego tomu. Takie lekkie niedowierzanie. Siedziałam i zastanawiałam się, czy ja to dobrze interpretuję, czy może coś mi umknęło. I to jest chyba największy plus tej książki. Ona zostawia cię z emocją, nie z gotową odpowiedzią.

Czy wszystko mi się podobało? Nie. Były momenty, które mnie irytowały, decyzje bohaterów, które wydawały się kompletnie bez sensu. Ale jednocześnie… nie potrafię powiedzieć, że coś bym zmieniła. Bo wtedy to już nie byłaby ta sama historia.

To nie jest idealna książka. Jest trochę chaotyczna, trochę nierówna, momentami przesadzona. Ale ma w sobie coś, co sprawia, że się o niej myśli po zamknięciu. I dla mnie to wystarczy.