Księżyce van Gogha

"Księżyce van Gogha" to poetycki traktat, w którym Andrzej Podlewski podejmuje temat ludzkiego zagubienia i nieustannego dialogu z losem. Jego spojrzenie przypomina mędrca, który potrafi śmiać się z własnych niedoskonałości, jednocześnie czerpiąc sens życia z otaczających go drobnych spraw. W jego wierszach spotykają się przeciwstawności: duchowość i materia, wiara i zwątpienie, światło i ciemność. To poezja, która zamiast gotowych odpowiedzi, inspiruje do odkrywania prawd wokół nas i w nas samych. Iabela Zubko zauważa, że wizje, które posiadamy, odnoszą się zazwyczaj do przeszłości. Ciągłe powtarzanie tego samego prowadzi do stania się wciąż chodzącym bólem, uczuciem, które zżera od środka. Patrzenie rani oczy, a chaotyczna rzeczywistość dźwięków drażni uszy. Serce boli od niemocy zmiany tej rzeczywistości. Cień przeszłości nigdy nie odstępuje na krok. W rozmowie z bratem w niedoli, autor podkreśla, jak ważne jest pozostawienie bólu za drzwiami pamięci, przekręcenie klucza w zamku obojętności i zapomnienie o tym, co było bolesne. Wybaczenie oznacza obojętność wobec minionego cierpienia, nic więcej.