Terror we Francji. Geneza francuskiego dżihadu

Zjawisko trzeciej fali dżihadu, choć obejmuje całą Europę, w sposób szczególnie głęboki i radykalny dotyka Francji. Jego symbolem stał się „założycielski akt terrorystyczny” z 19 marca 2012 roku, kiedy to Mohamed Merah, francuski Algierczyk, dokonał straszliwej masakry w żydowskiej szkole w Tuluzie, atakując dzieci i ich nauczycieli. Wydarzenie to miało miejsce dokładnie pięćdziesiąt lat po zakończeniu wojny o niepodległość Algierii. Od tego tragicznego dnia, Francja doświadczyła wielu innych brutalnych ataków: strzelaniny w redakcji „Charlie Hebdo” oraz w supermarkecie Kasher w styczniu 2015 roku, zamachów na Stadion Francji i w klubie Bataclan w listopadzie tego samego roku, a także dramatycznego zabójstwa policjanta i jego partnerki w ich domu w czerwcu 2016 roku. Te akty terroru jasno pokazują, że Francja stanowi szczególny cel dla dżihadystów.Analiza politycznych, społecznych, kulturowych, psychologicznych oraz religijnych czynników jest kluczowa nie tylko z perspektywy wyzwań, przed którymi stoi współczesna Francja w walce z dżihadyzmem. Taka analiza może również posłużyć jako uniwersalny wzorzec interpretacji, który pozwoli na głębsze zrozumienie współczesnego kryzysu cywilizacyjnego, ujawniającego się w brutalny i donośny sposób w obecnym stuleciu.Jak ostrzegają ekstremiści, Francja i kraje jej sprzymierzone są na celowniku Państwa Islamskiego, co wyraźnie zaznaczono w komunikacie opublikowanym w Internecie 15 listopada 2015 roku po zamachach w Paryżu. Kreślą oni obraz Francji jako przewodnika krucjaty przeciwko islamowi, obiecując dalsze ataki jako odwet za działania przeciwko Kalifatowi. Ten dramatyczny apel jest nie tylko przypomnieniem o ciągłym zagrożeniu, ale i ostrzeżeniem dla tych, którzy jeszcze się wahają - pokazuje, jak skomplikowane są relacje między kulturami i jak głęboko sięgają korzenie obecnego konfliktu.