Roland Topor

W środę, 16 kwietnia 1997 roku, świat obiegła wiadomość o śmierci Rolanda Topora. Pozostawił po sobie nie tylko bogaty dorobek artystyczny, lecz również wiele pytań o jego prawdziwą naturę, myśli i źródła artystycznej kreatywności. Urodzony w Paryżu jako syn polskich Żydów, którzy wyemigrowali z Polski, Topor zawsze sprzeciwiał się konwencjom i zadziwiał swoją niekonwencjonalnością. Artysta o wielu talentach, pisał opowiadania, powieści, scenariusze filmowe, a także tworzył rysunki, plakaty i instalacje. Jego twórczość charakteryzowała się groteską i czarnym humorem, inspirowanym surrealizmem, choć z czasem świadomie odciął się od tego nurtu, by założyć Grupę Paniczną – ruch antyprogramowy z założenia. Frantz Vaillant maluje obraz Topora jako troskliwego ojca i zaangażowanego społecznie człowieka, aktywnego w kampaniach przeciwko torturom politycznym. Mimo że nigdy nie spotkał artysty osobiście, Vaillant z pasją i szczegółami opisuje jego życie i dzieła, korzystając z relacji bliskich i przyjaciół. Opisuje Topora jako człowieka pełnego kontrastów, który mimo poczucia humoru zmagał się z egzystencjalnymi lękami i procesem starzenia. Biografia ta, tętniąca anegdotami i kontekstami historycznymi, przywołuje także postaci takie jak Breton, Herzog, Fellini czy Polański. Z jej kart wyłania się obraz człowieka o niezwykłym talencie, bogatego w śmiech, ale i głęboko zaniepokojonego sensem istnienia.