Rdzeń

Czy zastanawiacie się czasem, co tak naprawdę stało się z osobami, które zaginęły kilkanaście lat wcześniej? Gdzie są? Czy żyją?

Z tymi pytaniami musiała się mierzyć rodzina Julii. Damian pewnego dnia zniknął, a mała dziewczynka nie wiedziała, jak sobie z tym poradzić. Od tamtej pory zatrzymała się niczym w klatce, nieustannie dążąc do jego odnalezienia i poznania historii jego zniknięcia. Jej myśli stale wracały do niego.

Nieszablonowa. Niepokojąca. Stale nasuwająca pytania i wątpliwości. Co jest prawdą, a co tylko złudną nadzieją. Dojmująco smutna i bolesna. To kwintesencja ,,Rdzenia”.

Weronika Mathia po raz kolejny ubiera w piękne słowa niezwykle emocjonalną historię. Wraz z nią wsiadamy na ten rozpędzony rollercoaster, który wyruszył w swoją podróż 11 lat wcześniej i niczym taran zakończył swoją trasę dziś, na progu domu Julii. Dziewczyny, która przez tyle lat nie straciła nadziei. Stale walczyła z rzucanymi jej przez los pod nogi kłodami.

Zaginięcie małego Damiana stało się rdzeniem bólu i rozpaczy, który z każdym rokiem rósł w swojej niszczycielskiej sile. Nie brał jeńców. Życie przez tyle lat w zawieszeniu wyniszcza od środka, krok po kroku, dzień za dniem. Gdy jednak pojawia się choroba, zabierająca umysł i mieszająca w głowie, życie staje się jeszcze trudniejsze. Co będzie jutro? Czy bliski mnie rozpozna?

To nie jest klasyczny thriller. To połączenie thrillera z dramatem. Zagadka zaginięcia jest tylko zapalnikiem do opowiedzenia trudnej historii rodziny. Przekazania czegoś ważnego. Czegoś, o czym warto mówić.

Jak wiele może powiedzieć nam ułożenie gwiazd? Czy nasz los jest w nich zapisany? Całe nasze życie tworzy jedną wielką konstelację. Czy jesteśmy w stanie coś w niej zmienić?

Finał ,,Rdzenia” jest świetną, ale jednocześnie dotkliwie smutną, klamrą całej historii. Niech pochłonie również Was. Jeśli lubicie bijące z kart powieści emocje, nie pożałujecie!