Podróż do Lhasy

W roku 1924, po ośmiu wyczerpujących miesiącach pełnych trudów, głodu i mrozu oraz pokonywania własnych ograniczeń, Aleksandra David-Néel, ukrywając się pod przebraniem tybetańskiej pielgrzymki, jako pierwsza Europejka dociera do Lhasy – tajemniczej stolicy Tybetu, niedostępnej wówczas dla obcokrajowców. Towarzyszy jej młody tybetański mnich imieniem Jongden, a cały ich dobytek mieści się w plecaku, gdzie wytrwałość i pomysłowość pełnią rolę najcenniejszej broni. Przekraczając mury Lhasy, Aleksandra, ta z pozoru delikatna francuska badaczka, triumfuje nad barierami stworzonymi przez ludzi, spełniając swoje marzenie, napędzane prawdziwą miłością do kraju, jego ludzi, kultury, filozofii i religii. W swojej niezwykłej podróżniczej relacji, Aleksandra David-Néel utrwala obraz Tybetu, który już nie istnieje. Jej opisy są szczere i pozbawione iluzji, przedstawiają świat, który fascynował ją zarówno jako badaczkę, jak i osobę wrażliwą na jego piękno. Wiele z jej spostrzeżeń w Lhasie okazało się proroczych, co czyni to dzieło cennym świadectwem przeszłości, kiedy Tybet był jeszcze królestwem Tybetańczyków.