Początki Kultu Relikwii na Zachodzie

W drugim tomie serii Akme. Źródła starożytne, zgromadzono łacińskie teksty dotyczące jednego z fascynujących fenomenów religijnych okresu późnego antyku, jakim stał się kult relikwii. Fenomen ten, nieobecny w początkowych stuleciach chrześcijaństwa, pojawił się nagle i niespodziewanie w połowie IV wieku. W ciągu zaledwie jednego pokolenia zaczęto przywiązywać ogromną wagę do szczątków świętych – początkowo męczenników, a później także mnichów i biskupów – przypisując im nadprzyrodzone właściwości, takie jak zdolność do wypędzenia demonów, leczenia chorób i przewidywania przyszłości. Relikwie stały się celem licznych pielgrzymek i były bardzo pożądane. Były przenoszone, dzielone, sprzedawane, a nawet kradzione.Wśród autorów pism zamieszczonych w tym tomie znajdują się takie postacie jak Ambroży z Mediolanu, Augustyn z Hippony, Wiktrycjusz z Rouen, Hieronim ze Strydonu oraz Paulin z Noli. Byli oni jednymi z najbardziej wpływowych postaci Kościoła Zachodniego swoich czasów. Pochodzili z epoki, w której szczątkom zmarłych okazywano szacunek, lecz unikano bezpośredniego kontaktu z nimi. Jednakże za sprawą ich działalności i w trakcie ich życia doszło do istotnych zmian, które zdobyły poparcie zarówno prostych wiernych, jak i ludzi wykształconych, mimo że nie wszędzie spotykały się z jednogłośnym uznaniem.