Pan od poezji

Joanna Siedlecka w swojej książce "Pan od poezji" wnosi nowe życie do herbertologii, jak stwierdził krytyk Andrzej Horubała. To fascynująca relacja o istnieniu Pana Cogito, obejmująca jego drogę od narodzin aż po śmierć, osadzona w miejscach takich jak Lwów, Sopot, Warszawa i Paryż. Autorka gromadzi świadectwa wielu osób, którzy znali Herberta na różnych etapach jego życia: od szkolnych kolegów, przez przyjaciół, aż po wielkie postacie literatury jak Gustaw Herling-Grudziński czy Jerzy Giedroyc.W "Panu od poezji" odkrywamy prywatną i intymną stronę Herberta. Zmagania z chorobą, bólem i alkoholizmem były częścią jego życia, które spędził "wiecznie w podróży". Pomimo wizerunku kobieciarza, tak naprawdę unikał trwałych relacji z kobietami, obawiając się ich bliskości.Siedlecka dociera również do głęboko skrywanych przez poetę ran, takich jak poczucie winy za brak czynnego udziału w konspiracji z powodu kalectwa oraz wstydliwą ucieczkę ze Lwowa w marcu 1944, kiedy jego rówieśnicy walczyli.Pierwsze wydanie książki zdobyło uznanie i było nominowane w 2003 roku do prestiżowych nagród literackich: Nagrody Nike i Nagrody im. Józefa Mackiewicza. Drugie wydanie zostało poszerzone o sześć nowych rozdziałów, które wnoszą równie istotne odkrycia:- "Czarne słońce" i "Przepraszam za męża" przybliżają postać Katarzyny Herbertowej, jako żony i wdowy po poecie.- "Sopot, Bieruta 8" opisuje pomoc bliskich, o której Herbert milczał, budując mit samotnej walki z komunizmem.- "Odwoływać nie będziemy" omawia konsekwencje wywiadu Herberta z Jackiem Trznadlem dotyczącego polskich pisarzy i ich relacji z komunizmem.- "Dosięgnie mnie ręka tych panów" opisuje prześladowania, których doświadczał Pan Cogito ze strony służb bezpieczeństwa.- "Przystań" ukazuje wymarzone miejsca zamieszkania poety, które okazało się być miejscem pełnym podsłuchów i sąsiada – tajnego współpracownika.Czesław Miłosz komplementował pierwsze wydanie książki, podkreślając znaczenie świadectwa dotyczącego warszawskiej polonistyki lat pięćdziesiątych oraz atmosfery terroru, w której żyli poeci tamtych czasów. Według Miłosza książka stanowi ważny zapis tego okresu.