Nauka Świata Dysku 2. Glob

Jaki jest lepszy sposób na poznanie wspaniałego świata nauki, który czasami wydaje się nawet bardziej odległy niż wymyślony świat dysku, niż ostry dowcip Terry'ego Pratchetta, który prowadzi nas przez historię naszej dziwnej i okrągłej rzeczywistości?

W pierwszej części autorzy dali nam obraz powstania Świata Kuli, który zapoczątkował Wielki Wybuch. Potem nastąpiła cała szeroko rozumiana ewolucja i zniszczenie kosmicznych wind, dzięki której człowiek mógł opuścić planetę. W "Globie" opowiadane wydarzenia na Świecie Kuli mają miejsce, gdy Pan narrativus (gatunek homo sapiens) jeszcze zamieszkiwał planetę i to nie sam, bo z elfami, które zaczęły się tam zbytnio panoszyć. W rozdziałach o twardej i społecznej nauce, które przeplatają się z opowieścią, Pratchett i współautorzy argumentują, że prawdziwą cechą, która odróżnia nasz gatunek jest nasza zdolność do konstruowania i opowiadania historii, dlatego powinniśmy być nazywani Pan narrativus , człowiekiem opowiadającym, a nie Homo sapiens, człowiekiem rozumnym.

Po Naukę Świata Dysku po raz pierwszy sięgnąłem zdecydowanie zbyt wcześnie. Miałem może z 12 lat, przeczytałem wówczas może ze trzy książki i chąc czytać dalej kupiłem pierwszą część tego cyklu. Wówczas to co pisali Pratchett, Cohen i Stewart wydawało mi się totalnie niezrozumiałe i wyłącznie zniechęciło do dalszego czytania. Piętnaście lat później, po przeczytaniu już większości książek Świata Dysku, dojrzeniu i zdobyciu troszku wiedzy, spoglądam na te książki zupełnie, zupełnie inaczej. Nauka Świata Dysku to próba nakłonienia miłośników fantastyki do czytania czegoś bardziej naukowego.

"Nauka Świata Dysku II. Glob" to najlepsza część czteroksiągowej Nauki Świata Dysku - pełna czarodziejów, elfów i Szekspira. "Sen nocy letniej" staje się oczywistym i przezabawnym spoiwem całej opowieści. Książka łączy unikalne i zawsze zabawne uniwersum Świata Dysku Terry'ego z zawsze pouczającymi przemyśleniami naukowców, profesora Iana Stewarta i doktora Jacka Cohena. Jack i Ian są nie tylko znanymi i uznanymi naukowcami , ale także pierwszymi ludźmi z naszego świata, którzy zostali uznani przez Terry'ego honorowymi czarodziejami Niewidocznego Uniwersytetu Świata Dysku! Przemyślenia Jacka i Iana na temat ewolucji, rozwoju naszych ludzkich umysłów, kultury, języka, sztuki i nauki, które przewijają się przez tę książkę, są warte przeczytania.

Uwaga! To nie jest kolejna część serii Świata Dysku. "Nauka Świata Dysku" to seria, która porusza tematy naukowe dotyczące naszego własnego świata. Pojawiają się co prawda magowie z Niewidocznego Uniwersytetu, ale jest to tło dla ogólnych rozważań.

Warte przeczytania dla wszystkich dojrzalszych fanów Świata Dysku, którzy nie będą się gniewać, że rozdziały popularnonaukowe są dłuższe od tych fikcyjnych.

Podobnie jak w przypadku pierwszej części Nauki Świata Dysku, również ta, swobodnie przeplata fakty z fikcją. "Glob" skupia się przede wszystkim na znaczeniu historii w rozwoju ludzkości, a dokładniej jak ludzkie zamiłowania do tworzenia i opowiadania historii wiążą się z różnymi aspektami ludzkiego zachowania i rozumowania. Książka skonstruowana została w taki sposób, że rozdziały na przemian opowiadają historię i tematykę naukową, co może się nie wszystkim podobać. Jeżeli chodzi o samą fabułę, to znowu te okropne elfy próbują ingerować w Świat Kuli. Na szczęście czarodzieje stoją na posterunku i robią wszystko co potrafią (i nie potrafią również), aby uratować stworzony przez siebie świat.

Wśród ciekawszych rzeczy można wymienić np. że autorzy twierdzą, iż nazywanie naszego gatunku "homo sapiens" jest niewłaściwe. Słowo sapiens z łaciny oznacza mądry, rozumny, a mądrość ma nie być naszą mocną stroną! Sama historia, o której w największej mierze mówi "Glob" ma kreować nasze postępowanie i dawać nam swego rodzaju mapę egzystencji. Dlatego w "Straż! Straż!" strażnicy podejmują się próby ustrzelenia smoka w czułe miejsce. Przecież to szansa jedna na milion. Musi się udać!

Seria "Nauka Świata Dysku" od początku przypadła mi do gustu ze względu na tak dowcipne i prostolinijne podejście do tematyki. Autorzy nie cackają się i podają dobitne przykłady i bogate opisy. Jeżeli miałbym je do czegoś porównać byłaby to "Krótka historia wszystkiego" Brysona. Czytanie tej książki poza czystą wiedzą przyniosła mi dużo uśmiechu, gdyż jest pełna anegdot, które po prostu zadziwiają jak np. o Newtonie wbijającym sobie igłę między oko. Podobnie jest z "Globem" i całą serią. Często miałem też odczucie w stylu "no tak, nie myślałem o tym w taki sposób". Chyba warto dla takich myśli sięgać po książki. Chociaż literatura Pratchetta i jego podejście nie musi się wszystkim podobać, to myślę, że Nauka świata Dysku potwierdza przede wszystkim to, że pod całą tą warstwą fabularną jego powieści, kryje się bardzo okazała ilość przemyśleń i czystej nauki. Na takiej bazie zbudował swoje uniwersum i między innymi dzięki takiej bazie zdołał uzyskać sukces ze Światem Dysku.

"Przeznaczenie. To dziwna koncepcja u istoty, która wierzy, że posiada wolną wolę. Jeśli możemy kierować przyszłością, to znaczy, że nie może być ustalona. Jeśli nie jest ustalona, to nie istnieje coś takiego jak przeznaczenie" !!!

Jaki jest lepszy sposób na poznanie wspaniałego świata nauki, który czasami wydaje się nawet bardziej odległy niż wymyślony świat dysku, niż ostry dowcip Terry'ego Pratchetta, który prowadzi nas przez historię naszej dziwnej i okrągłej rzeczywistości?

W pierwszej części autorzy dali nam obraz powstania Świata Kuli, który zapoczątkował Wielki Wybuch. Potem nastąpiła cała szeroko rozumiana ewolucja i zniszczenie kosmicznych wind, dzięki której człowiek mógł opuścić planetę. W "Globie" opowiadane wydarzenia na Świecie Kuli mają miejsce, gdy Pan narrativus (gatunek homo sapiens) jeszcze zamieszkiwał planetę i to nie sam, bo z elfami, które zaczęły się tam zbytnio panoszyć. W rozdziałach o twardej i społecznej nauce, które przeplatają się z opowieścią, Pratchett i współautorzy argumentują, że prawdziwą cechą, która odróżnia nasz gatunek jest nasza zdolność do konstruowania i opowiadania historii, dlatego powinniśmy być nazywani Pan narrativus , człowiekiem opowiadającym, a nie Homo sapiens, człowiekiem rozumnym.

Po Naukę Świata Dysku po raz pierwszy sięgnąłem zdecydowanie zbyt wcześnie. Miałem może z 12 lat, przeczytałem wówczas może ze trzy książki i chąc czytać dalej kupiłem pierwszą część tego cyklu. Wówczas to co pisali Pratchett, Cohen i Stewart wydawało mi się totalnie niezrozumiałe i wyłącznie zniechęciło do dalszego czytania. Piętnaście lat później, po przeczytaniu już większości książek Świata Dysku, dojrzeniu i zdobyciu troszku wiedzy, spoglądam na te książki zupełnie, zupełnie inaczej. Nauka Świata Dysku to próba nakłonienia miłośników fantastyki do czytania czegoś bardziej naukowego.

"Nauka Świata Dysku II. Glob" to najlepsza część czteroksiągowej Nauki Świata Dysku - pełna czarodziejów, elfów i Szekspira. "Sen nocy letniej" staje się oczywistym i przezabawnym spoiwem całej opowieści. Książka łączy unikalne i zawsze zabawne uniwersum Świata Dysku Terry'ego z zawsze pouczającymi przemyśleniami naukowców, profesora Iana Stewarta i doktora Jacka Cohena. Jack i Ian są nie tylko znanymi i uznanymi naukowcami , ale także pierwszymi ludźmi z naszego świata, którzy zostali uznani przez Terry'ego honorowymi czarodziejami Niewidocznego Uniwersytetu Świata Dysku! Przemyślenia Jacka i Iana na temat ewolucji, rozwoju naszych ludzkich umysłów, kultury, języka, sztuki i nauki, które przewijają się przez tę książkę, są warte przeczytania.

Uwaga! To nie jest kolejna część serii Świata Dysku. "Nauka Świata Dysku" to seria, która porusza tematy naukowe dotyczące naszego własnego świata. Pojawiają się co prawda magowie z Niewidocznego Uniwersytetu, ale jest to tło dla ogólnych rozważań.

Warte przeczytania dla wszystkich dojrzalszych fanów Świata Dysku, którzy nie będą się gniewać, że rozdziały popularnonaukowe są dłuższe od tych fikcyjnych.

Podobnie jak w przypadku pierwszej części Nauki Świata Dysku, również ta, swobodnie przeplata fakty z fikcją. "Glob" skupia się przede wszystkim na znaczeniu historii w rozwoju ludzkości, a dokładniej jak ludzkie zamiłowania do tworzenia i opowiadania historii wiążą się z różnymi aspektami ludzkiego zachowania i rozumowania. Książka skonstruowana została w taki sposób, że rozdziały na przemian opowiadają historię i tematykę naukową, co może się nie wszystkim podobać. Jeżeli chodzi o samą fabułę, to znowu te okropne elfy próbują ingerować w Świat Kuli. Na szczęście czarodzieje stoją na posterunku i robią wszystko co potrafią (i nie potrafią również), aby uratować stworzony przez siebie świat.

Wśród ciekawszych rzeczy można wymienić np. że autorzy twierdzą, iż nazywanie naszego gatunku "homo sapiens" jest niewłaściwe. Słowo sapiens z łaciny oznacza mądry, rozumny, a mądrość ma nie być naszą mocną stroną! Sama historia, o której w największej mierze mówi "Glob" ma kreować nasze postępowanie i dawać nam swego rodzaju mapę egzystencji. Dlatego w "Straż! Straż!" strażnicy podejmują się próby ustrzelenia smoka w czułe miejsce. Przecież to szansa jedna na milion. Musi się udać!

Seria "Nauka Świata Dysku" od początku przypadła mi do gustu ze względu na tak dowcipne i prostolinijne podejście do tematyki. Autorzy nie cackają się i podają dobitne przykłady i bogate opisy. Jeżeli miałbym je do czegoś porównać byłaby to "Krótka historia wszystkiego" Brysona. Czytanie tej książki poza czystą wiedzą przyniosła mi dużo uśmiechu, gdyż jest pełna anegdot, które po prostu zadziwiają jak np. o Newtonie wbijającym sobie igłę między oko. Podobnie jest z "Globem" i całą serią. Często miałem też odczucie w stylu "no tak, nie myślałem o tym w taki sposób". Chyba warto dla takich myśli sięgać po książki. Chociaż literatura Pratchetta i jego podejście nie musi się wszystkim podobać, to myślę, że Nauka świata Dysku potwierdza przede wszystkim to, że pod całą tą warstwą fabularną jego powieści, kryje się bardzo okazała ilość przemyśleń i czystej nauki. Na takiej bazie zbudował swoje uniwersum i między innymi dzięki takiej bazie zdołał uzyskać sukces ze Światem Dysku.

"Przeznaczenie. To dziwna koncepcja u istoty, która wierzy, że posiada wolną wolę. Jeśli możemy kierować przyszłością, to znaczy, że nie może być ustalona. Jeśli nie jest ustalona, to nie istnieje coś takiego jak przeznaczenie" !!!