Lis już wtedy był myśliwym

Herta Müller w swojej powieści czerpie inspirację ze słów Wieniczki z książki "Moskwa – Pietuszki" Wieniedikta Jerofiejewa: "To nic, to nic, powiedziałem sobie, nic nic", które służą bohaterom jako zaklęcie w obliczu dezorientacji i zawirowań. W podobny sposób postacie w jej powieści uciekają się do tajemniczych formułek, pod którymi skrywają się głęboko zakorzenione uczucia strachu, gniewu i wściekłości. Powieść otwiera poetycka narracja opisująca szare, nieprzyjazne miasto oraz jego zmęczonych mieszkańców, uwikłanych w rzeczywistość, która zdaje się wymykać spod ich kontroli, na tle nieprzychylnej przyrody. Przeplatają się z tym wspomnienia z dzieciństwa, z których stopniowo wyłania się klaustrofobiczny obraz społeczeństwa wyniszczonego przez reżim terroru. Intensywność tej prozy wynika nie z akcji, lecz z nasycenia emocjonalnymi i niepokojącymi obrazami. W takiej scenerii przewijają się pragnienia ucieczki i lęk przed nią, potrzeba miłości, która przeradza się w seks jako chwilowe ukojenie samotności, gdzie to intymne doświadczenie staje się narzędziem władzy i represji wobec kobiet; lojalność zaś nieuchronnie grozi przemianą w zdradę. Zakończenie dyktatury przynosi mieszane uczucia – ulgę, żałobę po utraconych, powolne zanikanie strachu – jednak oprawcy pozostają nietykalni, a idea gruntownego rozliczenia z przeszłością okazuje się nierealna.