Kiedy wzywa nas dzicz. Jak więź ze zwierzętami może zmienić nasze – i ocalić ich – życie

Niesamowita książka o więzach łączących ludzi z dziką przyrodą, zielenią i zwierzętami. Będąc dziećmi mamy naturalną ciekawość i otwartość oraz empatię do zwierząt, z biegiem lat dostajemy niejako amnezji i duża część z nas zapomina o tej pierwotnej więzi. Od 1970 roku ludzkość zdziesiątkowała 60 procent ssaków, ptaków, ryb i gadów żyjących na Ziemi. Spacerujemy po krawędzi urwiska - ostrzegają naukowcy. To właściwe ostatni moment żeby zapobiec katastrofie i na nowo ustalić zasady wspólnego dzielenia przestani ze zwierzętami.
Książka opowiada wiele historii obcowania ze zwierzętami, które mogły zabić tych ludzi, ale tego nie zrobiły.
Przytaczane są też różne badania, obserwacje i pozytywne przykłady zmian jakie udało się wprowadzić w środowisku miejskim aby nam ludziom żyło się dobrze ze zwierzętami. Czy chcemy czy nie dzikie zwierzęta będą coraz częściej wkraczać do miast z powodu odebrania im ich naturalnych siedlisk, emigracji wywołanej zmianami klimatu. Musimy na nowo nauczyć się dzielić przestrzeń ze zwierzętami.
Bez zieleni my ludzie żyjemy krócej, zapadamy na więcej chorób, także tych psychicznych. Niby rozwój poszedł do przodu a jako gatunek nieustannie podcibaliśmy gałąź, na której siedzimy.
Bardzo refleksyjna lektura.
Najbardziej zapadł mi w głowę fragment dotyczących kojotów, które nauczyły się przechodzić przez autostradę, kiedy samochody mają czerwone światło, rozglądają się na boki i przemykają między autami. Pewnie dlatego, że jestem opiekunka psa. Próby relokacji czy niszczenia populacji zwierząt wkraczających do ludzkiej niszy niestety sprawia, że ich populacja szybciej się rozmnaża, staje się bardziej agresywna. Eliminacja nie jest właściwa drogą postępowania. Mam 37 lat i jestem ciekawa czy jeśli dożyje starości, to świat będzie choć trochę przypominał ten z mojego dzieciństwa lub ten obecny. Jesteśmy złączeni na stałe z przyrodą i zwierzętami niewidzianą nicią. Jeśli nie zadbamy o tą więź, to nie skończy się to dla nas dobrze. Zwierzęta raczej świetnie sobie poradzą bez ludzi, odwrotnie już nie.