Dziewczyna, która kochała Toma Gordona

Jedną z moich ulubionych historii do czytania są historie o przetrwaniu. Naprawdę zmuszają one głównego bohatera do wykorzystania najdalszych możliwości jego umysłu, ciała i duszy. Nie inaczej było w przypadku opowiadania "Dziewczyna, która kochała Toma Gordona". Główna bohaterka naprawdę zmaga się z trudnościami, ale zachowuje siłę w wierze, o której istnieniu nie ma pojęcia. Daję tej książce 5 gwiazdek. Nie była to moja ulubiona lektura Kinga, ale nie ma w niej żadnych wad, na które mogłabym narzekać, więc otrzymuje ona 5 gwiazdek.

Trisha McFarland ma 9 lat, prawie 10 i jest duża jak na swój wiek. Jej rodzice są rozwiedzeni, a starszy brat jest narzekającym nudziarzem. Pete nie znosi swojego nowego gimnazjum, bo nie ma przyjaciół. Nienawidzi też tego, że jego rodzice nie są już razem i obwinia ich za to, że postawili dzieci w trudnej sytuacji. Pewnego sobotniego poranka Quilla, mama Trishy, postanawia, że wszyscy wybiorą się na wycieczkę w Appalachy. Wędrówka miała być umiarkowana i liczyć tylko 6 mil. Od chwili, gdy trio wysiadło z vana tego wczesnego ranka, wszystko zaczęło się układać.

Pete i Quilla zaczęli się kłócić, co trwało także podczas ich wspólnej wędrówki. Trisha nie wytrzymała i postanowiła, że musi się wysikać. Postraszyła ich trochę, że nie zwracali na nią uwagi. Z miejsca, w którym kucała, Trisha widziała ścieżkę. Jednak zamiast wrócić na szlak tą samą drogą, którą przyszła, przecięła ścieżkę pod kątem. To był jej błąd. Skończyło się na tym, że zboczyła z pierwotnej ścieżki i zgubiła się. Uratowała ją rozmowa z ojcem o niesłyszalnym, Tomie Gordonie, walkmanie i wiedza o tym, że warkocze i orzeszki bukowe są jadalne. Najważniejszą, niewymienioną wyżej rzeczą była jej siła w sobie, która pozwoliła jej iść dalej.

Dla mnie ta historia była trochę niewiarygodna, ponieważ będąc matką dwóch chłopców, nie ma mowy, żeby przetrwali tak długo w lesie sami i tylko z własnym rozumem. Może gdyby moje dzieci były w harcerstwie i nauczyły się trochę o przetrwaniu w lesie. Trisha nie jest aż tak bystra. Trochę nauczyła się od swojej mamy, która jest entuzjastką roślin. Trochę uczyła się w szkole i w telewizji, ale w większości robiła to na własną rękę. Miała szczęście. Słyszałam o innych małych dzieciach, które przeżyły w lesie, gdy się zgubiły, i zawsze mnie to zadziwia. Jestem dorosłym człowiekiem i prawdopodobnie umarłbym w ciągu trzech dni.

Podobała mi się ta książka. Jest to czwarta książka Stephena Kinga, którą pamiętam, a w której główną bohaterką jest kobieta. To była taka przyjemna lektura. Zazwyczaj nie lubię książek o tematyce sportowej, ale ta była minimalna, tylko mówiła o miotaczu zamykającym i fikcyjnym Tomie Gordonie. Był to tak ważny czynnik w fabule, że nie przeszkadzało mi to.

Znajoma powiedziała, że ta książka to wersja "Gry Geralda" i ja zdecydowanie widzę to podobieństwo. Bohaterka na skraju śmierci musi użyć własnego rozumu i głosów, by pomóc sobie w ucieczce. Jest też nadprzyrodzona istota, która bacznie obserwuje jej poczynania, mając nadzieję, że jej się nie uda.

Stephen King jest jednym z niewielu pisarzy, których czytam od czasów nastoletnich, kupując lub zdobywając biblioteczne egzemplarze każdej nowej książki mniej więcej w miarę jej ukazywania się. Dlatego, podobnie jak miliony innych, czuję się dość mocno przywiązana do określenia "stały czytelnik". Jestem twoim największym fanem!

Z jakiegoś powodu pominęłam "Dziewczynę, która kochała Toma Gordona" z 1999 roku. Albo pewnie po prostu ją zignorowałam, bo ani nie lubię, ani nie rozumiem baseballu.

"Dziewczyna, która kochała Toma Gordona" to ciekawa książka, wydana w tym samym roku co "Serca Atlantydów". To, co sprawia, że "Dziewczyna, która kochała Toma Gordona" jest tak wcześnie wydaną książką w dorobku Kinga, to fakt, że konfrontuje się w niej z religią - a właściwie z istnieniem Boga.

"Dziewczyna, która kochała Toma Gordona" redukuje pisarstwo i pomysły Kinga do zaledwie kilkuset stron (co dla Kinga jest jak narracyjne streszczenie). Pismo jest napięte jak łuk, a narracja nieubłagana. Mistrzostwo Kinga w charakteryzacji postaci - jego niebywała umiejętność wczuwania się w skórę fikcyjnej osoby tak, że wydaje się, iż słyszysz jej myśli i czujesz jej oddech - jest tu na wyciągnięcie ręki.

Mój wielki zarzut wobec Kinga został uśpiony również w przypadku książki "Dziewczyna, która kochała Toma Gordona". Pochodzący z Maine autor rzadko pisze o naturalnym dziedzictwie swojego rodzinnego stanu, poza lasami, o których wspomina w lekturze "Cmętarz zwieżąt".

King nie robi z nas Hemingwaya w swojej lekturze. Wystarczy powiedzieć, że pisarstwo przyrodnicze jest tu znakomite. Długie fragmenty opisowe, traktujące o świetle i fakturze, są niewiarygodnie wciągające i szczegółowe, i należą do najpiękniejszych, jakie King kiedykolwiek stworzył.

A potem pojawia się nieunikniony potwór. Myślę, że King, spośród wszystkich ludzi, naprawdę rozumie, że zło jest banalne. Błyskotliwość tej książki polega na tym, że przekształca on zdrowy amerykański symbol, jakim jest klaun, w żywą twarz tej banalności.

W książce "Dziewczyna, która kochała Toma Gordona" potwór jest naprawdę bez twarzy. Sposób, w jaki King wplata to poczucie beztwarzowej obecności w powieści, a także to, w jaki sposób historia nabiera mroku i zbliża się do ostatecznej rozgrywki, która wydaje się być rodem z "Mrocznej Wieży", to pisarski majstersztyk w czystej technicznej perfekcji.

A kiedy dochodzi do nieuniknionej rozgrywki, dzieje się tak, ponieważ wiemy, że do niej dojdzie, a także dlatego, że King tak dobrze rozumie, że jakaś mroczna, nieuświadomiona część nas naprawdę chce, żeby to wszystko się wydarzyło.

To, co mnie zachwyciło w zakończeniu książki "Dziewczyna, która kochała Toma Gordona", to fakt, że pojawienie się kozaka w żaden sposób nie umniejsza zła, jak to często ma miejsce w hollywoodzkich horrorach. W tej pozycji King tak dobrze rozumie, co nas najbardziej przeraża: że poza klaunem, samochodem czy psem nie ma nic. My jesteśmy niczym. I to jest największy horror ze wszystkich.

Jedną z moich ulubionych historii do czytania są historie o przetrwaniu. Naprawdę zmuszają one głównego bohatera do wykorzystania najdalszych możliwości jego umysłu, ciała i duszy. Nie inaczej było w przypadku opowiadania "Dziewczyna, która kochała Toma Gordona". Główna bohaterka naprawdę zmaga się z trudnościami, ale zachowuje siłę w wierze, o której istnieniu nie ma pojęcia. Daję tej książce 5 gwiazdek. Nie była to moja ulubiona lektura Kinga, ale nie ma w niej żadnych wad, na które mogłabym narzekać, więc otrzymuje ona 5 gwiazdek.

Trisha McFarland ma 9 lat, prawie 10 i jest duża jak na swój wiek. Jej rodzice są rozwiedzeni, a starszy brat jest narzekającym nudziarzem. Pete nie znosi swojego nowego gimnazjum, bo nie ma przyjaciół. Nienawidzi też tego, że jego rodzice nie są już razem i obwinia ich za to, że postawili dzieci w trudnej sytuacji. Pewnego sobotniego poranka Quilla, mama Trishy, postanawia, że wszyscy wybiorą się na wycieczkę w Appalachy. Wędrówka miała być umiarkowana i liczyć tylko 6 mil. Od chwili, gdy trio wysiadło z vana tego wczesnego ranka, wszystko zaczęło się układać.

Pete i Quilla zaczęli się kłócić, co trwało także podczas ich wspólnej wędrówki. Trisha nie wytrzymała i postanowiła, że musi się wysikać. Postraszyła ich trochę, że nie zwracali na nią uwagi. Z miejsca, w którym kucała, Trisha widziała ścieżkę. Jednak zamiast wrócić na szlak tą samą drogą, którą przyszła, przecięła ścieżkę pod kątem. To był jej błąd. Skończyło się na tym, że zboczyła z pierwotnej ścieżki i zgubiła się. Uratowała ją rozmowa z ojcem o niesłyszalnym, Tomie Gordonie, walkmanie i wiedza o tym, że warkocze i orzeszki bukowe są jadalne. Najważniejszą, niewymienioną wyżej rzeczą była jej siła w sobie, która pozwoliła jej iść dalej.

Dla mnie ta historia była trochę niewiarygodna, ponieważ będąc matką dwóch chłopców, nie ma mowy, żeby przetrwali tak długo w lesie sami i tylko z własnym rozumem. Może gdyby moje dzieci były w harcerstwie i nauczyły się trochę o przetrwaniu w lesie. Trisha nie jest aż tak bystra. Trochę nauczyła się od swojej mamy, która jest entuzjastką roślin. Trochę uczyła się w szkole i w telewizji, ale w większości robiła to na własną rękę. Miała szczęście. Słyszałam o innych małych dzieciach, które przeżyły w lesie, gdy się zgubiły, i zawsze mnie to zadziwia. Jestem dorosłym człowiekiem i prawdopodobnie umarłbym w ciągu trzech dni.

Podobała mi się ta książka. Jest to czwarta książka Stephena Kinga, którą pamiętam, a w której główną bohaterką jest kobieta. To była taka przyjemna lektura. Zazwyczaj nie lubię książek o tematyce sportowej, ale ta była minimalna, tylko mówiła o miotaczu zamykającym i fikcyjnym Tomie Gordonie. Był to tak ważny czynnik w fabule, że nie przeszkadzało mi to.

Znajoma powiedziała, że ta książka to wersja "Gry Geralda" i ja zdecydowanie widzę to podobieństwo. Bohaterka na skraju śmierci musi użyć własnego rozumu i głosów, by pomóc sobie w ucieczce. Jest też nadprzyrodzona istota, która bacznie obserwuje jej poczynania, mając nadzieję, że jej się nie uda.

Dziewięcioletnia Trisha McFarland właśnie przeżywa czas, podczas którego dowiaduje się, jak nieszczęśliwe i trudne może być radzenie sobie z rozwodzącymi się rodzicami. Twoje życie towarzyskie jest w rozsypce, zdrowie psychiczne i emocjonalne wołają o pomstę do nieba, stres i frustracja sięgają zenitu. Ma nadzieję, że letnia wędrówka szlakiem Appalachów pomoże jej choć trochę poskładać rodzinę do kupy. Nie idzie to jednak zgodnie z planem. Czując się niewidzialna i niechciana, zmęczona słuchaniem, jak jej rodzina wydziera się na siebie, postanawia wyruszyć na szlak sama, by zaznać kilku minut spokoju. Jeden zły zakręt za drugim prowadzi do tego, że Trisha gubi się w otchłani lasu, nie mając nic poza przenośnym radiem i dziką przyrodą, która dotrzymuje jej towarzystwa.

"Dziewczyna, która kochała Toma Gordona" to prawdopodobnie najprostsza historia, jaką kiedykolwiek czytałem u Kinga. Bez większych zwrotów akcji, bez złożonych postaci, złoczyńców czy wątków fabularnych, po prostu dziewczyna gubiąca się w lesie i wystawiająca na próbę swoje umiejętności przetrwania. Nigdy nie byłem fanem sportu, więc metafory i odniesienia do baseballu zostały przeze mnie nieuchwycone. Fabuła była zbyt prostolinijna i byłoby lepiej stworzyć ją jako krótką historię. Ktoś spacerujący po lesie, bez większych wydarzeń, gawędząc o baseballu oraz powtarzające się opisy głodu przez 224 strony nie sprawi, iż będzie to wciągające lub niezapomniane doświadczenie. Było kilka miłych momentów, polubiłem Trishę jako osobę i podobało mi się zakończenie, ale szczerze mówiąc nudziłem się przez 90% książki. Jeśli chodzi o fabuły o byciu uwięzionym, bezradnym i szalonym, myślę, że "Gra Geralda" i "Misery" były o wiele lepsze.