Dziennik hipopotama

Niezwykle subtelnie opisana jest tu rzeczywistość, w której główny bohater, Krzysztof Varga, dorastał pośród narodowych traum i emocjonalnych nacisków na identyfikację z własnym krajem. Zmęczony intensywnością emocjonalną i brakiem stabilności, postrzegał Polskę jako miejsce, gdzie nic nie mogło trwale się zakorzenić na wiele lat. Nawet gdy nie niszczyli kraju obcy najeźdźcy, jego rodacy wydawali się uczestniczyć w destrukcji przez brak działania lub aktywną destrukcję.

Krzysztof z zazdrością patrzył na Francuzów, cieszących się dobrym samopoczuciem, Niemców z ich samozadowoleniem, podziwiał kulturowe dziedzictwo Włochów oraz swobodę, jaką zdawał się dawać ocean Portugalczykom. Gdyby był obecnie młodym człowiekiem, sam chętnie by wyemigrował i doskonale rozumie tych, którzy pragną opuścić Polskę i rozpocząć nowe życie gdzie indziej. Pomimo że po tylu latach nie zamierza na stałe wyjeżdżać, po raz pierwszy zastanawia się, jak wyglądałoby jego życie, gdyby w 1988 roku pozostał we Francji zamiast wrócić na studia do Polski. Być może nie stałby się pisarzem czy redaktorem i nie spotkałby ludzi, którzy odmienili jego życie, lecz przynajmniej uniknąłby codziennego obciążenia bycia Polakiem.