Długa podróż miłości

“Długa podróż miłości” to kolejna wspaniała historia z serii “Miłość przychodzi łagodnie”, która tak bardzo przypomina serial “Domek na prerii”. Autorka naprawdę ożywiła surową rzeczywistość trudów życia na Dzikim Zachodzie. Nie zabrakło też czystej nudy i monotonii robienia tych samych rzeczy dzień po dniu. Książki Janette Oke czytam przede wszystkim dla właśnie tego poczucia klimatu i naprawdę dobrze oddanych realiów. Nie oznacza to, że główny wątek obyczajowy mi się nie podobał.

Podobnie jak w przypadku jej matki, Marty, ta książka jest w całości opowiedziana z perspektywy jej córki, Missie. Książka dzieje się jakiś czas po zakończeniu poprzedniej części z serii. Missie jest już dużo bardziej dojrzała - to dzielna młoda kobieta, która bardzo kocha swojego męża, Williego, i stara się pomóc mu w realizacji jego marzenia o hodowli bydła. Choć sama podróż i życie w tak odizolowanej okolicy często było trudne i przynosiło rozczarowania, Missie rzadko się skarży na swój los. Po prostu nastawiała się na robienie tego, co trzeba i w końcu udaje jej się całkiem dobrze dostosować do rzeczywistości. Jej postawa była godna podziwu, ale to nie znaczy, że zawsze zgadzałam się z jej decyzjami o ukrywaniu pewnych rzeczy przed mężem. Rozumiałam, że chciała uniknąć dodatkowego stresu dla Williego, nie mówiąc mu niektórych rzeczy, ale czasami wydawało mi się to niezbyt okej wobec niego. Kiedy w końcu wyznaje mu wszystko co leży na jej sercu, Missie sama dochodzi do tego samego wniosku, ale w dalszej części historii nadal ukrywa przed nim kilka rzeczy, które mogły naprawdę wpłynąć na ich życie. Było to z perspektywy czasu bardzo nieodpowiedzialne. Podsumowując, postać Missie jest dla mnie zdecydowanie gorsza od Marty, która dzierżyła brzemię głównej bohaterki w poprzednich tomach.

Brakuje mi męskiej perspektywy w tych książkach, ale i tak wiele można wywnioskować o Williem patrząc na niego oczami Missie. Jest on człowiekiem o dobrym sercu dla innych, dobrym mężem i kochającym ojcem dla Nathana. Ciężko pracuje, jest bardzo opiekuńczy wobec swojej rodziny i zawsze robi to, co leży w ich najlepszym interesie, nawet jeśli jest to trudne zadanie. Posiadanie takiego męża i ojca to skarb.

Jest wiele rzeczy do polubienia w tej książce. Silną miłość, którą dzielą między sobą Willie i Missie i sposób w jaki nie mogą znieść rozłąki między nimi jest naprawdę uroczy. Przesłanie wiary nie jest jakieś nachalne, ale zamiast tego jest bardzo naturalne i potrzebne. Podobało mi się również to, że drugoplanowe postaci mają również bardzo rozbudowane wątki, które przecinają się z historią Willie i Missie. Wszystko razem sprawiło, że "Długa podróż miłości" była bardzo przyjemną lekturą, a Janette Oke z książki na książkę coraz bardziej udowadnia, że może wkrótce stać się jedną z moich ulubionych autorek. Serdecznie polecam tą książkę, jak i całą serię!

“Długa podróż miłości” to kontynuacja serii Janette Oke “Miłość przychodzi łagodnie”. Powieść opowiada głównie o podróży Missie i Williego na niedawno zakupione ranczo Williego, gdzie podróżują pociągiem z wagonami do swojego przyszłego miejsca zamieszkania. Na początku myślałam, że cała książka o podróży pociągiem z wagonami brzmi dość nieciekawie, ale kiedy zaczęłam czytać, zdałam sobie sprawę, że tak nie jest, ponieważ po drodze zdarzyło się wiele ciekawych małych przygód, które uatrakcyjniały lekturę..

Dla mnie największym powodem, dla którego pokochałam tę książkę jest związek Missie i Williego oraz wspaniały obraz tego, jak wygląda kochające się małżeństwo, które w równym stopniu kocha siebie nawzajem, co kocha Chrystusa. W dzisiejszych czasach nie ma zbyt wielu książek, które promują tradycyjny model rodziny, ale ta książka była idealnym przykładem, że takie małżeństwo jest możliwe i co najważniejsze - jest bardzo szczęśliwe. Jednak raz po raz pojawiały się fragmenty, w których ta perfekcyjność była przełamywana - tak jak wtedy, gdy Missie nie informuje swojego męża o pewnych sprawach, które zaprzątają jej głowę. Janette Oke widocznie wie, że ludzie są nieperfekcyjni i takimi też stwarza swoich bohaterów. Ich relacja była niesamowicie przyjemna w czytaniu i chociażby dlatego warto sięgnąć po tę książkę.

To trzecia część z serii, więc przed sięgnięciem po tę książkę, warto się zapoznać z poprzednimi dziełami z serii “Miłość przychodzi łagodnie”. Jest to o tyle ważne, że wiele wątków z poprzednich części pojawia się w tej książce. Widać też jak na dłoni to jak zmiana pokoleniowa wpłynęła na formowanie związków - relacje rodziców Missie, a jej relacja z Williem to zupełnie inna historia, która różni się w wielu kwestiach.

“Długa podróż miłości” ma wszystkie te zalety, za które można było pokochać poprzednie książki Janette Oke. Jeśli więc ktoś jest fanką jej książek tak jak ja, bez wątpienia powinien sięgnąć po tę lekturę. Wspaniała książka, do której z chęcią kiedyś powrócę.