Mechaniczna księżniczka. Diabelskie maszyny. Tom 3

No i nieuniknione stało się faktem. Dotarłem to końca serii „Diabelskie maszyny” ☹ Cóż, czytając te dzieła Cassandry Clare, czułem się, jakbym chodził po krawędzi wysokich skarp, czując ożywczy powiew chłodnego wiatru na moich skroniach, dając się wciągnąć w mrok i zastanawiając się, kiedy w końcu się przewrócę. I to właśnie pokochałem w tej serii, która zapewnia emocjonalną jazdę rollercoasterem, który prowadzi nas przez zawrotną historię, od dantejskich bitew po lżejsze i silniejsze emocje. 

„Mechaniczna Księżniczka” to ostatnia z trzech części sagi Cassandry Clare, więc łatwo porównywać ją do poprzedniczek: „Mechaniczny Anioł” oraz „Mechaniczny Książę”. Wydaje mi się, że tym razem autorka nie poszła w tak dużą ilość zwrotów akcji, które szokowałaby odbiorcę. Prawdopodobnie też, jeżeli ktoś przeczytał dokładnie wcześniejsze książki, to mógł być przygotowany na kilka rozwiązań i odpowiedzi na typowy dla autorki niedopowiedzenia. W „Mechanicznej Księżniczce” znajdziemy wiele romantycznych chwil, które na pewno sprawią wiele przyjemności damskiej części odbiorców. Bardzo miłym było wkomponowanie do tej części kilku bohaterów z serii „Dary Anioła”. Też czytałem, być może oceniałbym nawet wyżej niż DM, ale to inna sprawa. 

Jeżeli chodzi o naszą podstawową grupę bohaterów, to będę za nimi tęsknił. Will i Jem, to zaskakujący przykład dwóch chłopaków, którzy kochając tę samą kobietę, są w stanie zachowywać się w swoim kierunku niemal jak najlepsi kumple. Nie znam żadnego takiego przykładu z literatury, a tym bardziej z życia :D Jednak powód, dla którego Mortmain potrzebował Tessy wydał mi się trochę uproszczony (no w sensie dlaczego chce się z nią ożenić, a nie inny powód). Wydawało mi się też, że Tessa jest momentami trochę zbyt naiwna (zwłaszcza jeśli chodzi o ten drugi powód). Bohaterowie drugoplanowi również byli bardzo ważni w Diabelskich maszynach i doprowadzili do istotnych zmian w fabule na przestrzeni serii. W aktualnym świecie Nocnych Łowców nie słyszymy o miejscu, jakie kobiety powinny zajmować w społeczeństwie, a to zasługa Charlotte, silnej kobiety, która ma swoje przekonania i szanuje je do końca. Mamy też Henry'ego, który zrewolucjonizował technologie używane teraz przez Nocnych Łowców, mamy też obecne relacje między poszczególnymi rodzinami Nocnych Łowców, które powstały dzięki działaniom poprzednich pokoleń.

Epoka wiktoriańska wnosi jeszcze większe bogactwo do świata Nocnych Łowców, dzięki sprytnie wkomponowanym opisom, które zachwycają czytelnika. Bohaterowie są bardziej ujmujący niż poprzednio. Nigdy się nie nudziłem podczas czytania. Świetnie obserwowało mi się, jak bohaterowie, Tessa, Jem, Will i inni walczą o to, co uważają za słuszne, upadają i znów się podnoszą.... Clare udaje się wciągnąć nas w swój świat w sposób po prostu fantastyczny i nigdy nie pozwala nam odetchnąć. Po przewróceniu ostatniej strony oscylujemy między śmiechem a łzami, ale myślę, że szczęście to słowo klucz w tej historii!

Mechaniczna Księżniczka zamyka trylogię Diabelskich Maszyn. Powiem jednak od razu, że to ostatnie dzieło podobało mi się, ale biorąc pod uwagę gorączkowy stan, w jakim wprawiły mnie dwa pierwsze, spodziewałem się większej błyskotliwości!

Znajdujemy naszych bohaterów w skomplikowanej sytuacji: po wyznaniu miłości i odrzuceniu Will unika Tessy i staje się ponury. Tessa wydaje się być zachwycona swoimi zaręczynami z Jemem, ale wciąż odczuwa odrobinę żalu wobec Willa. Nie mówiąc już o tym, że ojciec Lightwood zmienił się w robaka, jego dzieci wstępują do Instytutu, a Charlotte idzie na otwartą wojnę z Konsulem. Kiedy Mortmain przechodzi do ataku, nic nie idzie dobrze: tracimy Tessę i Jema. Will następnie wyrusza na samotną misję, aby ją uratować, podczas gdy reszta gangu próbuje pomóc Jemowi.

Co mogę powiedzieć, Mechaniczna Księżniczka jest dobra, ale nie tak świetna jak dwie pierwsze książki Cassandry Clare. Brakowało w niej napięcia, które trzymało czytelnika przyklejonego do stron. Poza tym myślę, że moje ogólne odczucia bardzo cierpią z powodu zakończenia, które uznałam za rozczarowujące.

Tak więc Jem, Will i Tessa nieśli serię, ale ogólne rozwiązanie tego trójkąta miłosnego nie przekonało mnie ostatecznie. Cassandra Clare proponuje zupełnie nieprawdopodobne zakończenie, które wydało mi się zbyt "urocze". Co do epilogu...zastanawiałam się, czy nie wyrzucić książki, bo uznałam go za tak absurdalny... Czasem wystarczy kilka stron na samym końcu powieści, by zepsuć doskonałość poprzednich 500 stron!

Kwestią, która mi również przeszkadza jest to, że nie dostaliśmy więcej szczegółów na temat dzieci bohaterów. Cecily i Gabriela, Gideona i Sophie oraz Willa i Tessy. Dowiadujemy się, że Cecily i Gabriel mają chłopców, a Sophie i Gideon dziewczynki. Wiemy też, że pierwsze dziecko Willa i Tessy ma na imię James. Przeszukując internet odkryłam, że mają też córkę o imieniu Lucie. Ale to wszystko.

No ale – jedna słabsza część serii Diabelskich Maszyn nie przekreśla całości jej jakości. Myślę, że to jak najbardziej godna do polecenia seria young adult, a Cassandra Clare, jakby ktoś jeszcze nie wiedział, ma sporo innej twórczości! 

Daje 4 gwiazdki, ale nie dla Mechanicznej Księżniczki, tylko dla pięknej serii Diabelskie Maszyny.