Czwarta krucjata i złupienie Konstantynopola

W 1202 roku chrześcijanie zgromadzeni w Wenecji postanowili ponownie podjąć próbę odzyskania Ziemi Świętej. Kampania została dokładnie zaplanowana, a weneckie stocznie zbudowały flotę, która miała wesprzeć zdobycie Egiptu, kluczowego dla dalszych działań. Mimo przemyślanego planu, na miejsce dotarła zbyt mała liczba uczestników. W obliczu braku funduszy Wenecjanie wymusili atak na miasto Zara. W ten sposób wyprawa, której głównym celem było wyzwolenie Jerozolimy, zaczęła przeobrażać się w walkę przeciwko innym chrześcijanom. Brak jedności, odczuwalny w tej wyprawie w porównaniu do wcześniejszych krucjat, miał doniosłe konsekwencje.Przewodzeni przez dożę weneckiego, krzyżowcy zgodzili się na propozycję Aleksego IV Angelosa o wsparciu go w odzyskaniu tronu, widząc w tym okazję do wpływu na Kościół bizantyjski i możliwość zdobycia bogactw. Ich działania skierowały się przeciwko Konstantynopolowi, prowadząc do plądrowania i zniszczenia jednego z czołowych ośrodków średniowiecznej Europy. Czy IV krucjata była aktem świętej wojny, pielgrzymką zbrojną, agresją czy wyprawą łupieżczą? W tej książce autor podejmuje fascynującą próbę zrekonstruowania przyczyn, przebiegu i konsekwencji tej wyprawy, która na zawsze zmieniła chrześcijański świat. Drobiazgowo przedstawia złożone relacje między kluczowymi postaciami, odsłania zakulisowe intrygi, wyjaśnia źródła konfliktów w szeregach krzyżowców oraz śledzi losy głównych uczestników, analizując motywy, które sprawiły, że odwrócili się oni od pierwotnego celu - Jerozolimy - i zaatakowali swoich współwyznawców, dokonując jednej z najbardziej niesławnych masakr w historii krucjat.