Co mówią kamienie Wenecji

George Byron mawiał, że widok Wenecji przypomina sen, a jej historia to nic innego jak romans. Goethe określał ją mianem republiki bobrów, podczas gdy Napoleon uznawał za najpiękniejszy salon świata. To miasto, zrodzone z wyobraźni, zawsze potrafiło zachwycać i wzbudzać zazdrość, inspirując i poruszając zmysły. Wenecja przeobrażała swoją potęgę w piękno, dając światu niezwykłych artystów, od Belliniego po Tycjana i Canaletta. Ewa Bieńkowska przemierza weneckie kościoły i muzea, wyszukując dzieła sztuki, które najlepiej oddają ducha Wenecji. Jej celem jest zrozumienie tej wyjątkowej metropolii poprzez zgłębianie historii jej republikańskiego ustroju oraz nieustannego dążenia do splendoru Serenissimy. "Co mówią kamienie Wenecji" zajmuje wyjątkowe miejsce w tradycji europejskiej eseistyki i powstało z tego samego pragnienia, które towarzyszyło Ruskinowi i Muratowowi."Co mówią kamienie Wenecji" to przewodnik stworzony przez autorkę, poświęcony weneckim kościołom, galeriom oraz dziełom sztuki, najlepiej oddającym charakter i fenomen tego niezwykłego miasta. To drugie, poprawione i rozszerzone wydanie zawiera indeks osób i miejsc, pomagając jeszcze lepiej zrozumieć kontekst opisanych miejsc.Niektóre miasta Europy są kluczowe dla zrozumienia historii, społeczeństwa i ludzkiej twórczości. Mogą nie być stolicami, często są niewielkie, ale skrywają w swoim układzie urbanistycznym, ulicach i placach, w budowlach świeckich i sakralnych pewne tajemnice. Na miasta, które można opisać jako dzieła sztuki, patrzymy także poprzez pryzmat historii oraz ludzkich pragnień. Wyobrażamy sobie je jako matryce obejmujące całokształt człowieczej aktywności. Wenecja w idealny sposób odzwierciedla tę formę – jest pełna różnorodności, rozkwitu, marzeń i ambicji. Jest miejscem przynależności i jednocześnie ucieczki od tego, co znane i powtarzalne. Dziś jeszcze mocniej odczuwam jej delikatność oraz triumfalność, jej tysiącletnie szczęście i niesamowite zrządzenie losu, które pozwoliło jej rozkwitać i trwać, odseparowując ją na rodzinnym półwyspie i dodając coś niepowtarzalnego do włoskiej całości.Ewa Bieńkowska