Choroba jako metafora. AIDS i jego metafory

Dwa klasyczne eseje autorstwa Susan Sontag stały się nieodłączną częścią humanistyki. Sontag wnikliwie bada zarówno źródła naukowe, jak i literackie od czasów antycznych aż po współczesność, odwołując się do takich twórców jak Homer, Baudelaire, Mann, Joyce czy Auden, by zrekonstruować mity wokół gruźlicy oraz nowotworów. W ten sposób ujawnia społeczne mechanizmy stygmatyzujące chorych oraz demistyfikuje ideologiczne wyobrażenia, które prowadzą do demonizowania pewnych schorzeń. Drugi z esejów, powstały pod koniec lat 80., oferuje prekursorską analizę AIDS oraz społecznych wyobrażeń, które pojawiły się wraz z pojawieniem się tej choroby.W różnych totalitarnych ruchach XX wieku, zarówno lewicowych, jak i prawicowych, dostrzega się wyraźne wykorzystanie metaforyki chorobowej. Naziści wskazywali, że osoby "nieczyste rasowo" przypominały syfilityków, a europejscy Żydzi byli porównywani do syfilisu czy nowotworów, które trzeba usunąć z organizmu społecznego. Bolszewicka retoryka również obfitowała w porównania do chorób, a Trocki, znany komunista, posługiwał się nimi wyjątkowo obficie, zwłaszcza po wygnaniu z ZSRR w 1929 roku. Stalinizm wiązano z takimi chorobami jak cholera, syfilis i rak. Gdy polityczne zjawiska porównywane są do śmiertelnych chorób, metafory te nabierają skrajnie kategorycznego charakteru. Obecnie, gdy sytuacje polityczne są definiowane metaforycznie jako choroby, często wiąże się to z przypisywaniem winy i domaganiem się kary.