Korespondencja Romana Witolda Ingardena z Władysławem Tatarkiewiczem

Korespondencja pomiędzy Romanem Ingardenem a Władysławem Tatarkiewiczem to zbiór około 200 listów, które dotychczas nie były publikowane. Ten fascynujący dialog rozpoczął się przed II wojną światową i kontynuowany był aż do 1970 roku, czyli do śmierci Ingardena. Obaj wybitni filozofowie, po odzyskaniu niepodległości Polski, poza działalnością akademicką, aktywnie podejmowali się organizowania życia naukowego w kraju. Byli zaangażowani w prace Polskiego Towarzystwa Filozoficznego oraz uczestniczyli w redagowaniu filozoficznych czasopism.Znaczna część tych listów dotyczy okresu po 1945 roku. Filozofowie opisują w nich swoje zmagania z realiami Polski Ludowej, w tym ich wysiłki na rzecz odbudowy uniwersytetów oraz starania o możliwość publikacji i udziału w konferencjach naukowych. Szczególnie trudne były dla nich lata 50., gdy marksistowskie ataki rzucały cień na ich przyszłość. Mimo to zachowali się z godnością, stawiając opór ideologom partyjnym i uznając poszukiwanie prawdy za istotę filozofii. Ich zaangażowanie w tłumaczenie oraz redakcję dzieł w ramach Biblioteki Klasyków Filozofii było wyrazem wierności tym ideałom.Listy te są także cennym dokumentem życia prywatnego i towarzyskiego obu myślicieli, pełne są życzliwości i przyjaźni, jaka ich łączyła.