Korczak. Próba biografii

Opierając się na planie autobiograficznym, który Janusz Korczak pozostawił w swoim "Pamiętniku", Joanna Olczak-Ronikier rekonstruuje jego życie, wplatając je w szerszy kontekst dziejów i wyborów polskich Żydów. Przedstawia nam różnorodne oblicza Korczaka: od młodzieńca poszukującego własnej ścieżki, poprzez młodego lekarza z pasją do spraw społecznych, aż po nowatorskiego pedagoga, pisarza i wieloletniego dyrektora Domu Sierot dla dzieci żydowskich oraz współpracownika internatu Nasz Dom dla polskich dzieci. Wspomina się także o jego młodzieńczych próbach poetyckich, które nie zyskały uznania redakcji czasopism, a także o założeniu pierwszego na świecie pisma dziecięcego, które było redagowane przez młodzież. Mimo że Korczak był pacyfistą, jego życie obejmuje także udział jako lekarz w wojnie rosyjsko-japońskiej i I wojnie światowej, osiągając stopień majora rezerwy w polskiej armii. W jego osobowości łączył się racjonalizm z głęboką wiarą religijną, a także zainteresowanie teozofią, co prowadziło do członkostwa w loży masońskiej. Nie utożsamiał się z żadną partią czy ideologią, wierząc w możliwość jednoczesnego bycia Żydem i Polakiem. Bezpośrednio przed śmiercią napisał: "Nikomu nie życzę źle. Nie umiem. Nie wiem, jak się to robi".