Korczak

Joanna Olczak-Ronikier w swojej książce, bazując na szkicu autobiograficznym pozostawionym przez Korczaka w jego Pamiętniku, przybliża nam niezwykłe życie Doktora. Opowieść o nim splata się z szerszym kontekstem dziejów polskich Żydów, ich wyborów oraz zmagań. Poznajemy go jako młodzieńca, który poszukuje swojego miejsca na świecie, jako młodego lekarza wykazującego zainteresowania społeczne, jako pedagoga z pionierskimi teoriami oraz jako pisarza i przez wiele lat dyrektora Domu Sierot dla dzieci żydowskich. Współpracował też z Naszym Domem, internatem dla dzieci polskich. Młodość Doktora charakteryzowały próby poetyckie, które, choć emocjonalne, były odrzucane przez wydawców. Jego twórczym osiągnięciem było założenie pierwszego na świecie czasopisma dla dzieci, redagowanego przez samą młodzież. Chociaż był zagorzałym pacyfistą, uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej oraz w I wojnie światowej. Mimo iż z interpretacji wydawał się racjonalistą i sceptykiem, miał głęboką wiarę religijną, interesował się teozofią i należał do loży masońskiej. Stronił od polityki i ideologii, uważając, że można być jednocześnie Polakiem i Żydem. W swoich ostatnich słowach przed śmiercią wyznał: „Nikomu nie życzę źle. Nie umiem. Nie wiem jak się to robi".