Kolor słońca

Andrea Camilleri w swojej nowej powieści historycznej snuje opowieść, którą przenika fascynująca i wartka intryga dziejąca się na dwóch płaszczyznach czasowych. Współczesna część fabuły stanowi ramę, w której zawarte są fragmenty domniemanego dziennika słynnego malarza, Caravaggia. Główny bohater, sam autor, udaje się do Syrakuz, by obejrzeć realizację greckiej tragedii. Tam, w tajemniczych okolicznościach, trafia do odosobnionego domu, gdzie zyskuje dostęp do zachowanych zapisków Caravaggia. Notatki te odsłaniają nieznany dotąd i mroczny okres życia artysty, jego dramatyczną ucieczkę z Malty i pobyt na Sycylii. W tym czasie, choć ścigany podwójnym wyrokiem, tworzy szereg znanych dzieł. Konstrukcja powieści opiera się na dwutorowej narracji; z jednej strony wykorzystuje niemal dziennikarski język, a z drugiej podejmuje próbę rekonstrukcji XVII-wiecznego języka włoskiego. Apokryficzny dziennik Caravaggia, chociaż artysta był ledwie piśmienny, ukazuje jego obsesję na temat "czarnego słońca". To właśnie w tej obsesji Camilleri dostrzega źródła jego techniki malarskiej, znanej jako chiaroscuro. Równocześnie dziennik jest zapisem powolnego pogrążania się artysty w szaleństwie, co znajduje odzwierciedlenie w surowym języku i przerwanym wątku narracji, które momentami wpadają w niezrozumiały bełkot.