Koalicje pamięci Dworek „Milusin” 1956-2000

Beata Nessel-Łukasik jest przekonana, że muzea pełnią nie tylko funkcję strażników pamięci, ale także aktywnie ją kształtują i modyfikują. Dzięki temu mogą stać się miejscami, które włączają i angażują różne grupy społeczne związane z nimi na rozmaite sposoby. Nessel-Łukasik analizuje, w jaki sposób działania o takim inkluzyjnym charakterze mogą wpływać na tworzenie pamięci, rozszerzając ją o dotychczas pomijane aspekty. Zajmuje się również badaniem wzajemnej relacji pomiędzy muzeami a lokalnymi społecznościami, badając ich wpływ na siebie nawzajem. Autorka bazuje na metodologii historii mówionej oraz analizie pamięci indywidualnej, co obecnie zyskuje na popularności. Na przykładzie dworu Józefa Piłsudskiego w Sulejówku analizuje związki między jego historią, pamięcią osobistą osób uczęszczających tam do przedszkola w latach 1956-2000, a także z wybranymi wydarzeniami z życia lokalnej społeczności, dla której „Milusin” stał się istotnym elementem tożsamości. Dworek, będący świadkiem trudnych momentów, obecnie pełni rolę ważnego centrum tożsamości narodowej, choć Nessel-Łukasik koncentruje się na jego lokalnym znaczeniu, które do tej pory było mniej znane. Beata Nessel-Łukasik, doktor nauk społecznych, jest socjologiem i historykiem sztuki związanym z Akademią Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej. Jako stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego bada wpływ zmian społecznych na funkcjonowanie współczesnych muzeów oraz ich odbiorców. Współtwórczyni koncepcji muzeum relacyjnego oraz autorka monografii "Publiczność (w) muzeum" (2022). Jej prace ukazywały się w takich czasopismach jak „Muzealnictwo” czy „Kultura i Społeczeństwo”. Jest członkinią redakcji rocznika „Muzealnictwo” oraz działa w ramach Towarzystwa Przyjaciół Sulejówka, gdzie jest zaangażowana w tworzenie Archiwum Społecznego Sulejówka.