Kisielewski

Stefan Kisielewski (1911-1991) był wszechstronną postacią, łączącą w swoim życiu role kompozytora, pisarza, publicysty i krytyka muzycznego, a także pedagoga. W latach 1957-1965 pełnił funkcję posła na Sejm. Znany z umiejętności godzenia różnorodnych zainteresowań, Kisielewski określał swoje podejście do pracy jako "umysłowy płodozmian", pozwalający mu na zmianę tematyki - od polityki po muzykę, w zależności od dnia. Mimo licznych sukcesów jako publicysta, często krytykował władzę PRL-u, co narażało go na ostracyzm ze strony władzy, w tym na cenzurę, zakazy publikacji czy odmowy paszportowe. W późniejszych latach wyraził żal, że nie poświęcił więcej czasu kompozycji. Nieustępliwy w swojej twórczości, bronił swojego stylu, choć krytycy oskarżali go o trwanie przy "lodowato neoklasycznym procederze kompozytorskim", kiedy muzyka ewoluowała w nowych kierunkach.Zawsze śledził te zmiany z żywym zainteresowaniem, jednocześnie umacniając swoje przekonanie o istocie muzyki jako doskonałej konstrukcji, pełnej napięć i logicznych rozwiązań harmonicznych. Jego podejście do muzyki znajdujemy w wielu jego publikacjach i recenzjach. W swojej ostatniej kompozycji, Koncercie fortepianowym, Kisielewski oddał hołd swojej ulubionej Symfonii klasycznej Prokofiewa, wplatając do niej gawota, co pokazuje, że dla niego muzyczne inspiracje miały głębokie, osobiste znaczenie.