Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Kino Czwarte jako maoryskie narzędzie...
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Kino Czwarte jest analizowane jako środek dekolonizacji wizualnej w kontekście filmów nowozelandzkich, uwzględniając kulturę Maorysów. Autorka rozpoczyna od przedstawienia historii kolonizacji oraz wcześniejszych przedstawień Maorysów w filmach, krytykując jednocześnie utrwalone stereotypy i narodowe mity. Wprowadza następnie koncepcję Kina Czwartego, tworzonego przez rdzennych twórców, które służy jako forma oporu i odzyskiwania kontroli nad własnym wizerunkiem i głosem. Książka łączy w sobie elementy filmoznawstwa, studiów postkolonialnych i refleksji kulturowej, oferując perspektywę z brzegu — z punktu widzenia społeczności rdzennych, a nie kolonialnych norm. Jest to istotny wkład w dyskusję o pamięci, tożsamości oraz roli kina jako narzędzia w walce o sprawiedliwą reprezentację, skierowany zarówno do badaczy i studentów humanistyki, jak i wszystkich zainteresowanych kinem, kulturą rdzenną oraz procesami dekolonizacji.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Kino Czwarte jest analizowane jako środek dekolonizacji wizualnej w kontekście filmów nowozelandzkich, uwzględniając kulturę Maorysów. Autorka rozpoczyna od przedstawienia historii kolonizacji oraz wcześniejszych przedstawień Maorysów w filmach, krytykując jednocześnie utrwalone stereotypy i narodowe mity. Wprowadza następnie koncepcję Kina Czwartego, tworzonego przez rdzennych twórców, które służy jako forma oporu i odzyskiwania kontroli nad własnym wizerunkiem i głosem. Książka łączy w sobie elementy filmoznawstwa, studiów postkolonialnych i refleksji kulturowej, oferując perspektywę z brzegu — z punktu widzenia społeczności rdzennych, a nie kolonialnych norm. Jest to istotny wkład w dyskusję o pamięci, tożsamości oraz roli kina jako narzędzia w walce o sprawiedliwą reprezentację, skierowany zarówno do badaczy i studentów humanistyki, jak i wszystkich zainteresowanych kinem, kulturą rdzenną oraz procesami dekolonizacji.
