Karm kruki, a one wydziobią ci oczy

Hiszpańskie przysłowie, które inspiruje tytuł tego zbioru, dotyczy kruków – ptaków inteligentnych i drapieżnych, które odżywiają się padliną oraz ludzką słabością. Kruki w ludowych podaniach symbolizują zło, które rośnie wraz z karmieniem. Przysłowie to, w swoim podstawowym znaczeniu, ostrzega przed niewdzięcznością człowieka, ale głębszy sens, istotny dla tego zbioru, porusza bardziej niepokojący temat. Rozważa ono karmienie mrocznych impulsów, takich jak chciwość, pycha, zazdrość, nieczystość, gniew, lenistwo i nieumiarkowanie – impulsów zakorzenionych w psychice, zanim jeszcze zostaną nazwane grzesznymi, popędowymi czy rozwojowo deficytowymi. Czyste serce nie staje się zbrukane przez jednorazowy czyn, lecz przez powolne, niezauważalne pielęgnowanie tych wewnętrznych, metaforycznych kruków. Filmy omawiane w książce ukazują takie procesy. Różne tradycje duchowe, które analizują te ciemne tendencje, nie zatrzymują się na diagnozie problemu. Co interesujące, mimo różnic w symbolicznym języku, ich zalecenia są zaskakująco zgodne. Ich wspólnym fundamentem nie jest wewnętrzna walka polegająca na brutalnym wypieraniu czy tłumieniu, lecz stopniowe odzyskiwanie świadomości oraz odpowiedzialności za swoje wnętrze. Zło nie powstaje bowiem z samej obecności tych impulsów, lecz z nieświadomego utożsamienia się z nimi.