Już czas

Tomik poezji autorstwa Konrada Krakowiaka zatytułowany „Już czas” natychmiast wprowadza czytelnika w klimat tajemniczego pytania: co jest jego esencją? Podmiot liryczny tych wierszy, cechujący się wyjątkową wrażliwością na przebiegający czas, zdaje się dostrzegać zbliżający się kres znanego nam świata, tego, który znamy jako stabilny i bezpieczny. Krakowiak w swojej książce zaprasza do refleksji nad własnym postępowaniem, do przemyśleń na temat tego, co dzieje się tu i teraz. Dokąd zmierzamy? Po co? Dlaczego? Te pytania zachęcają do zmierzenia się z trudnymi, lecz nieuniknionymi kwestiami egzystencjalnymi. Tomik wyróżnia się obecnością paradoksów i pozornych sprzeczności, które są charakterystyczne dla twórczości Krakowiaka, a które ujawniają się w zaskakujących puentach. W tym zbiorze autor czerpie inspiracje z poezji Wisławy Szymborskiej. Małgorzata Mikołajczak w przedmowie do debiutanckiego tomiku „Warto” podkreśla, że nie tylko konstruowanie antynomii i sytuacji zawieszenia wskazuje na wpływy noblistki. Krakowiak inspiruje się jej twórczością także w doborze tematów, formach obrazowania oraz w zamiłowaniu do intelektualnej analizy świata i filozoficznego zadziwienia nad tajemnicą istnienia. „Już czas” to trzecia książka Konrada Krakowiaka, po wcześniejszych zbiorach „Lewa strona bytu” i „Warto”.