Jerycho

Kathleen Kenyon, wybitna archeolog znana jako „jerycholog”, zyskała w 1973 roku honorowy tytuł Dame of the Order of the British Empire, nadany jej przez królową Elżbietę II za jej wkład w rozwój archeologii. W latach 1952-1958 w Jerychu Kenyon z powodzeniem wdrożyła stratygraficzną metodę badań, która stała się kamieniem milowym w tej dziedzinie. Podczas jednych z prac zleciła kreślarzowi wykonanie szkicu wewnętrznej struktury megagrobu, co wiązało się z jego opuszczaniem na linie do szybu. Zespoły naukowców zajęły się innymi zadaniami, wierząc, że kreślarz wykona swoją pracę bez przeszkód. Warunki pogodowe jednak pogorszyły się i nadciągnęła burza, a ekipa poszukała schronienia.Kreślarz, zakończywszy swoją pracę, znalazł się w pułapce sześciometrowego szybu bez możliwości komunikacji z resztą zespołu. W poszukiwaniu wyjścia, zwrócił uwagę na serię rysunków na ścianach, dotychczas niezauważonych. Te uproszczone wyryte graffitii przedstawiały zwierzęta o długich rogach, najpewniej kozy, oraz drzewa w symbiozie z nimi, co przypominało motywy z palestyńskich naczyń z późnego brązu. Szczególnie oryginalny był centralny rysunek dwóch postaci z tarczami i oszczepami, symbolizujący prawdopodobnie jakieś pierwotne poczucie sztuki z okresu przejściowego od wczesnego do środkowego brązu.Kreślarzowi udało się ostatecznie wydostać i zyskał uznanie jako odkrywca pierwszych przykładów graffiti z końca okresu wczesnego brązu. Tadeusz Mieszkowski w swojej książce przedstawia dzieje osady na wzgórzu es-Sultan, gdzie skryte są ruiny starożytnego Jerycha. Nie jest to jednak klasyczna analiza o archeologii biblijnej, lecz fascynująca opowieść o terenie będącym świadkiem burzliwych losów jego mieszkańców od neolitu po późny brąz.