Jednoroczna wdowa

„Jednoroczna wdowa” Johna Irvinga to jedna z tych powieści, które igrają z twoimi oczekiwaniami i wrzucają cię w świat niedoskonałych postaci, nacechowanych ciszą i wystarczająco skomplikowanych relacji, aby wypełnić nimi operę mydlaną. Nie jestem nowicjuszem w czytaniu Irvinga, ale nawet gdybym był, ta książka byłaby szokiem dla systemu w najlepszy możliwy sposób. Tutaj Irving podejmuje historię rodziny Cole — rodziny, która jest pogrążona w żałobie, rozbita i więcej niż trochę dziwaczna. Powieść głęboko zagłębia się w dziwne przecięcia straty, opowiadania historii i tego, co oznacza życie z tragiczną przeszłością.

Zaczynamy od złożonego trójkąta Teda, Marion i ich nastoletniego kochanka Eddiego O’Hare’a. Chyba nigdy nie zapomnę swojej reakcji na romans 39-letniej Marion z 16-letnim Eddiem. To dziwne, trochę niepokojące, a jednak, w jakiś sposób, przez pryzmat Irvinga, wydaje się to niemal nieuniknione. To jest właśnie sedno pisarstwa Irvinga — potrafi wziąć coś, przed czym normalnie byś się wzdrygnął i przedstawić to w sposób, który wzbudza ciekawość, a nawet odrobinę fascynacji. Romans Marion z Eddiem jest niekomfortowy, ale nie jest to po prostu szok dla samego szoku. Jest wpleciony w tkankę jej żalu i desperackiej potrzeby ucieczki od życia zdefiniowanego przez stratę i zdradę. Ten romans, choć daleki od niewinności, to właśnie on otwiera warstwy charakteru Marion. Nie mogłam jej do końca polubić, ale czułam, że rozumiem jej potrzebę jakiegoś wadliwego, niemal samolubnego sposobu na uzdrowienie. W sercu tego splątanego bałaganu znajduje się Ruth Cole, córka Teda i Marion, która spędza większość swojego życia prześladowana przez tragedię swoich dwóch zmarłych starszych braci. Życie Ruth kształtuje rozpad związku jej rodziców, odejście matki i jej własne desperackie próby zrozumienia siebie pośród resztek tej dysfunkcyjnej rodziny. Ruth sama staje się pisarką, niemal tak jakby pisanie stało się jej sposobem na egzorcyzmowanie odziedziczonej traumy. Irving jest sprytny w wykorzystywaniu podróży Ruth jako pisarki do zagłębiania się w autobiograficzną naturę fikcji — ile z naszego życia osobistego może przeniknąć do naszych opowieści, nawet jeśli próbujemy je oddzielić? To jedno z tych pytań, które powracają w całej książce i sprawiły, że zastanawiałam się, ile z samego Irvinga jest osadzonego na tych stronach.

Jedną z najbardziej imponujących rzeczy w „Jednorocznej wdowie” jest to, jak Irving wykorzystuje rolę każdej postaci jako gawędziarza, aby wydobyć te tematy. Ted jest autorem książek dla dzieci, ale jest tak pochłonięty swoim żalem, że jego opowieści nabrały mroczniejszego, niemal autorefleksyjnego charakteru. Marion, która pozostaje tajemnicą dla Ruth, wydaje się żyć w opowieściach, które opowiada sobie o swoich zaginionych chłopcach, trzymając się ich wspomnień w sposób, który uniemożliwia jej pójście dalej. A Ruth w swoich powieściach daje nam wgląd w swoje własne zmagania z rodziną, stratą i tożsamością. 

Nie chcę przez to powiedzieć, że książka nie jest czasami zbyt rozbudowana. Irving ma talent do pakowania wielu wątków — jest niezliczona ilość wątków pobocznych, warstw relacji i dziwacznych postaci pobocznych, które nie zawsze wydają się pasować. A jednak to właśnie sprawia, że ​​książka wydaje się tak prawdziwa. Życie nie jest uporządkowane ani łatwe, a ta powieść pięknie to odzwierciedla. Czasami narracja błądzi, podejmując dziwne objazdy, które wydają się pobłażliwe lub nawet niepotrzebne, ale Irving ma tę zdolność, by wszystko zapętlić, by nawet najbardziej przypadkowe szczegóły wydawały się należeć do jego chaotycznej wizji świata.

Nie będę kłamać, powieść jest długa i były momenty, w których myślałam, że historia mogłaby być bardziej skrócona. Irving wrzuca wątki poboczne, szczególnie o życiu Eddiego O’Hare’a jako dorosłego i romantycznych uwikłaniach Ruth, które wydają się niemal minipowieściami w głównej powieści. Jednak nawet gdy czułam się trochę zagubiona, czytałam dalej. Humor Irvinga, jego dowcip i jego zrozumienie człowieczeństwa pomogły mi przetrwać. Styl pisania jest ostry i często ironiczny; są momenty, w których śmiejesz się wbrew sobie, i momenty, w których Irving pozwala, by smutek pozostał długo po tym, jak przewrócisz stronę.

Moim jedynym prawdziwym zastrzeżeniem jest zakończenie. Po całym chaosie i złamanym sercu ostatnie rozdziały wydają się trochę zbyt uporządkowane, zbyt dopracowane. To tak, jakby Irving tak bardzo chciał wszystko zakończyć, że zapomniał zachować trochę bałaganu w całości. Jak na historię, która tak bardzo porusza traumę i nierozwiązane problemy, zakończenie wydawało się niemal nie na miejscu — zbyt schludne, zbyt mdłe w porównaniu do bogatego, chaotycznego bałaganu, jakim była reszta powieści. Nie przeszkadza mi satysfakcjonujące zakończenie, ale tutaj wydawało się ono trochę zbyt bezpieczne.