Instytucjonalizacja nauk ekonomicznych w Polsce międzywojennej

Książka ta oferuje dogłębną analizę czynników organizacyjnych i społecznych wpływających na rozwój współczesnej polskiej ekonomii, która w okresie międzywojennym osiągnęła status "wielkiej nauki". Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, Polska podjęła się budowy państwowej i samorządowej administracji, a także odbudowy ekonomicznej, co stworzyło pilną potrzebę edukacji ekonomistów i prawników. Z tego powodu rozwijało się szkolnictwo wyższe oraz kadra naukowo-dydaktyczna. W omawianym czasie, obok tradycyjnych ośrodków akademickich w Galicji, takich jak wydziały prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Jana Kazimierza, powstały nowe uniwersytety i wyższe szkoły zawodowe, które lepiej odpowiadały na potrzeby transformującej się gospodarki. Wiele z rozwiązań wdrożonych przez te instytucje wciąż ma znaczenie. Lata dwudzieste XX wieku były dla polskiej ekonomii okresem tworzenia istotnych instytutów badawczych, towarzystw ekonomicznych i czasopism, a zainicjowany ruch ekonomistów zyskał ogólnopolski wymiar, czego dowodem był pierwszy samodzielny zjazd ekonomistów w 1929 roku. Publikacja stanowi wartościowe źródło informacji o środowisku naukowym ekonomistów w Polsce międzywojennej.