Iluzjonista

To już moja druga styczność z prozą Mroza i nie żałuję, że sięgnęłam po kontynuację serii z „Behawiorystą”. Tym razem autor skupia się na sprawie powiązanej z Iluzjonistą. Kim jest ta enigmatyczna postać i z jakiego powodu wydarzenia sprzed lat ponownie wychodzą na powierzchnię, domagając się wyjaśnienia?

Choć w powieści mamy do czynienia z jednym śledztwem, prowadzone jest ono równolegle na dwóch liniach czasowych — w przeszłości oraz współcześnie. Bardzo przypadło mi do gustu to, że sprawa uznana za zamkniętą niespodziewanie powraca i zaczyna znacząco komplikować sytuację głównych bohaterów. Szybko okazuje się, że nierozwiązane i trudne wątki z dawnych lat przynoszą lawinę problemów, a na jaw wychodzą kolejne, zaskakujące fakty.

Postać Iluzjonisty została przedstawiona jako wyjątkowo tajemnicza, podobnie jak osoba, która próbuje go naśladować. Do samego zakończenia nie potrafiłam jednoznacznie wskazać, kto stoi za popełnianymi zbrodniami i kto jest jedynie jego imitacją, a takie nieoczywiste finały szczególnie cenię w literaturze.

Moja opinia o Edlingu pozostaje niezmienna — to jedna z moich ulubionych postaci książkowych. Cenię go za inteligencję, determinację i sposób prowadzenia śledztw. Dużym plusem był dla mnie także powrót do czasów, gdy Gerard pełnił funkcję asesora. Choć jego zachowanie wyraźnie różniło się od obecnego, nadal budził moją sympatię. W historii pojawia się również Gocha — bohaterka, wobec której mam ambiwalentne uczucia, jednak nie wpłynęło to negatywnie na ogólny odbiór powieści.

Z pewnością sięgnę po kolejny tom, ponieważ wykreowana przez Mroza postać Gerarda Edlinga całkowicie mnie wciągnęła. Książkę czyta się bardzo sprawnie, a brak przydługich opisów sprawia, że nic nie spowalnia tempa. Akcja rozwija się dynamicznie, niemal bez chwili wytchnienia, dlatego z niecierpliwością czekam na dalszy ciąg historii Gero.