I kto tu jest szurem

Współczesna młodzież coraz częściej używa terminu "szur" jako odpowiednika dawniej stosowanego określenia "oszołom" w odniesieniu do osób związanych z prawicą, co szczególnie dotyczy sympatyków i działaczy Konfederacji, której miałem okazję być współtwórcą. Zastanawia, czy tak intensywne przypinanie etykietek jest uzasadnione. Od lat bowiem formułujemy te same, niezmienne opinie: fatalne działanie państwa, problematyczna struktura systemu emerytalnego przypominająca piramidę finansową, zapaść służby zdrowia, armia w stanie rozkładu, biurokraci komplikujący życie obywatelom, oraz politycy, którzy zamiast troszczyć się o kraj, zdradzają jego interesy na rzecz zagranicznych potęg. Obecna korzystna sytuacja gospodarcza nie jest wykorzystywana z rozsądkiem. Zamiast tego skupiamy się na zwiększaniu wydatków socjalnych i zbytnim regulowaniu rynku pracy, co przypomina ścieżkę obraną niegdyś przez Grecję. Fakt ten obciąża wszystkich polityków, mających wpływ na kraj po przemianach roku 1989. Mimo oczywistości tych stwierdzeń, politycy uchodzący za poważnych unikają tego tematu niczym ognia. Wydaje się, że z ich perspektywy nasze rządy są synonimem profesjonalizmu i sukcesu. Nie da się jednocześnie utrzymać wizji drugiej Irlandii oraz tekturowego państwa. Kto więc jest w błędzie i kto zasługuje na miano "szura"? To pytanie pozostaje otwarte.