Granice racjonalności

W epoce, gdy w Europie dominował racjonalizm oświeceniowy, powstały niezwykle ważne świadectwa ilustrujące ówczesne postrzeganie przyrody. W dziennikach arystokracji z osiemnastego wieku, podróżującej przez Alpy do Włoch, odnajdujemy opisy, jak podczas przekraczania pasm górskich zasłaniali okna swych powozów, by uniknąć drażniącego ich wzroku surowego krajobrazu naturalnego. Dzikie piękno tych terenów uważało się za prymitywne i niegodne estetycznych standardów, które kształtowały się w salonach pełnych dyskusji o sile rozumu oraz geniuszu zawartym w "Principiach" Newtona. Z kolei w zapiskach z tego samego okresu, odnajdujemy zachwyt nad angielską scenerią, z jej dymiącymi kominami fabryk, symbolami zbliżającej się rewolucji przemysłowej. Kilka dziesięcioleci później romantycy z pasją krytykowali kult czystego rozumu, wysławiając "szlachetnego dzikusa z Alp", który unikał zepsucia cywilizacji i odnajdywał szczęście w dziewiczych jeziorach i lasach, z dala od osiągnięć techniki. Książka ujawnia szeroką perspektywę, gdzie przygoda racjonalnego myślenia ukazuje swe piękno, pomimo istniejących lokalnych barier, które ograniczają racjonalny dyskurs.