Gotki

Lutka, otrzymując wieść o śmierci matki, zaprasza swoje siostry – Majkę i Kryśkę – które, mimo że rozproszone po świecie, przybywają, by wspólnie czuwać. Stanisława umiera, co staje się pretekstem do nocnych rozmów, podczas których siostry wspominają swoją przeszłość, dzieciństwo i wspólną dorosłość, których tłem jest powojenna polska wieś. Pałyga przedstawia ich historię jako opowieść trzech odmiennych kobiet, odsłaniając obrazy życia w biedzie, surowości, a także przemian, które przyniosły nadzieję i powrót godności. Lecz kryzys znów wszystko odmienił - zniszczył gospodarstwa, przyniósł samobójstwa i falę emigracji młodych. "Mężczyźni powymierali / młodzi wyjechali / zostało parę starych bab", powiada Lutka, przywołując obraz wsi opuszczonej przez dzieci, które zerwały kontakt. Siostry zastanawiają się, dlaczego tak się stało, jednocześnie wspominając trudne chwile i przemoc, jakiej same doświadczyły. Matka wciąż żyje w ich rozmowach, jej pieśń rozbrzmiewa mimo braku fizycznej obecności, przypominając o dawnych traumach. Sztuka Pałygi, nazwana country bluesem, jest dialogiem o przeszłości, ukazującym melodię trzech żywych głosów i echa czwartego, niematerialnego. Można by ją także nazwać zejściem do piekieł, z którego, w porannej godzinie, rodzi się odrodzenie.