Golem i Dżin T1

To jedna z tych książek, które brzmią jak dziwny eksperyment: żydowski golem i arabski dżin spotykają się w XIX-wiecznym Nowym Jorku… i jakimś cudem to działa. I to nie tylko „działa”, ale robi to z klasą, bez taniego efekciarstwa.
Styl jest spokojny, wręcz elegancki. Autorka nie goni fabuły na złamanie karku, tylko pozwala jej się rozwijać powoli, z dużą dbałością o detale i klimat. Dużo tu opisów, emocji między wierszami, cichego napięcia zamiast fajerwerków. Momentami możesz mieć wrażenie, że nic wielkiego się nie dzieje, ale nagle orientujesz się, że jesteś w to wszystko całkiem wciągnięty. Trochę jak rozmowa, która zaczyna się niewinnie, a kończy egzystencjalnie.
Największą siłą są bohaterowie. Golem i dżin nie są żadnymi „epickimi herosami”, tylko zagubionymi istotami próbującymi ogarnąć świat i siebie nawzajem. Ich relacja jest subtelna, momentami wręcz delikatna, co w książce o magicznych stworach brzmi jak żart, ale serio działhttps://******.** nie jest książka dla ludzi, którzy potrzebują ciągłej akcji i wybuchów co trzy strony. Ale jeśli masz cierpliwość do klimatu i postaci, dostajesz coś naprawdę dopracowanego i… zaskakująco ciepłego jak na historię o istotach z gliny i ognia.